Dziś jest , imieniny obchodzą:

Pan zapozna panią, sprzeda karakuły...

Po pięciodniowych zaciętych starciach między ludnością murzyńską, a policją i gwardią narodową, dzielnica Watts w Los Angeles przedstawia obraz zniszczenia. Po pokrytych warstwą gruzu i pobitego szkła ulicach chodzą tylko uzbrojone patrole gwardzistów” - podawała w 1965 roku jedna z zagranicznych agencji prasowych.

 

W Polsce zaś panowała cisza; kręcono kolejne odcinki „Czterech pancernych i psa”, a w TV oglądać mogliśmy m.in. filmy „Wspomnienia, wspomnienia” produkcji bułgarskiej, względnie „Doktora Kildare”. Obrazem czasów były ogłoszenia drobne, ale - podobnie jak i cała gomułkowska epoka - były one dość ponure i smutne. Wyjątek stanowiły „Matrymonialne”.

Matrymonia nie porażały finezją, jednak zdarzały się kulturowe fajerwerki: „Dla siostrzenicy lat 27, wzrostu 165 cm, wykształcenie średnie, dobrze sytuowanej, zapoznam odpowiedniego pana. Cel matrymonialny”. Próżno zgadywać, czy znalazł się narzeczony, tym bardziej, że musiał brać pod uwagę nie tylko przymioty panny, ale również, a kto wie, czy nie przede wszystkim, przedsiębiorczość jej zdeterminowanej ciotki.

Trzeba jednak przyznać, że losem samotników przejmowali się także uczynni i życzliwi koledzy: „Dla przyjaciela mego, technika samochodowego, lat 44, przystojnego, zapoznam dobrze sytuowaną, z mieszkaniem, pannę, wdówkę lub rozwódkę, szczupłą w wieku do 34 lat. Cel matrymonialny, poważne oferty, której zwrot i dyskrecję zapewniam...”. Inne matrymonialne korzystały ze schematu znanego i praktykowanego do dzisiaj: „Kulturalnego pana z wyższym lub chociaż średnim wykształceniem lat 32-40 poślubi przystojna, sytuowana panna z mieszkaniem. Cel matrymonialny”.

Wykształcenie było najwyraźniej jednym z najbardziej poszukiwanych przymiotów podczas poszukiwania żony lub męża: „Starszy pan (tytuł naukowy), niezależny materialnie, pozna odpowiednią panią po czterdziestce”, albo: „Panna na stanowisku z własnym mieszkaniem, pozna kulturalnego pana do lat 50”. W cenie był również „Kawaler, lat 33, rzemieślnik bez nałogów, dobrego charakteru, pozna pannę, najchętniej krawcową”.

O ile w gazetach ludzie coraz częściej szukali żon czy mężów, o tyle zanikały z roku na rok inicjatywy rzemieślników, od których po wojnie roiły się kolumny ogłoszeń. Teraz rzemieślnicy zepchnięci zostali do rubryki „różne”, która w porównaniu ze „sprzedam” czy „lokale” wyglądała bardzo mizernie. Nie dziwi taki zanik, rzemieślnicy i prywaciarze obarczeni byli mianem wyzyskiwaczy, kryptokapitalistów i w ogóle byli wrzodem na miotającej się gospodarce socjalistycznej, niepotrafiącej wyprodukować nawet sznurka do snopowiązałki czy papieru toaletowego.
Z rzadka ogłaszał się taki „warsztat wulkanizacyjny, bieżnikowanie opon, wyważanie kół statyczne”, czy „napełnianie długopisów tuszem zagranicznym”.
W prasie ogólnopolskiej i regionalnej z tamtych lat ogłaszali się sporadycznie nauczyciel tańca, mechanik motorowerów „ze szlifem cylindrów w trzech dniach”, magister „uczący matematyki” oraz oferowano „parowe czyszczenie pierza na poczekaniu i plisowanie spódniczek”. Zestaw prywaciarzy uzupełniali: stroiciel fortepianów i fachowiec od „naprawiania na poczekaniu igielitowych płaszczy, piłek i zabawek dmuchanych”.
Zmieniły się towary oferowane w „sprzedaży”, w gazetach żyć zaczęła osobna rubryka „samochody”. Można było sobie kupić np. ZIS-a z silnikiem Pauharda (tak w oryginale), nowe Warszawy i Syrenki, ciężarówkę-diesla Kloknera, Adlera-Juniora. Dla znawców z głębszą kieszenią były Fiaty 1100, najczęściej zresztą „stan idealny”, Citroen BL-11, a nawet „tanio Mercedes V-170 w dobrym stanie sprzedam lub zamienię na telewizor”. Królowały jednak wyroby fabryk z krajów tak zwanej demokracji ludowej: Moskwicze 407, Wołgi, Skody i Wartburgi.

 

Lata 70-te - mała stabilizacja

W latach 70-tych zachodnia Europa i Ameryka pogrążały się w chaosie i upadku. Tak przynajmniej wynikało z doniesień publikowanych w polskich gazetach. „Wiele operacji przeprowadzanych przez CIA było sprzecznych z ustawami i konstytucją USA. Agenci CIA podejmowali próby zabójstwa premiera Kuby Fidela Castro” - donosiła oburzona Polska Agencja Prasowa w 1975 roku. Tymczasem w centrum stolicy Niemieckiej Republiki Ludowej, czyli w Berlinie Wschodnim, „dobiegały końca prace przy budowie Pałacu Republiki”, który po półroczu miał „otworzyć swe podwoje”. Jednocześnie polskie „władze państwowe i partyjne” wystosowały list do szefa NRD, Ericha Honeckera: „Ogromne zaangażowanie, z jakim naród NRD przygotowuje się do podjęcia nowych, ambitnych zadań, stwarza perspektywy wielkich osiągnięć w budownictwie socjalizmu i umacnianiu międzynarodowego autorytetu NRD”.

 

Karakuły i brylanty

Połowa lat 70-tych w ogłoszeniach drobnych wygląda dostatnio; sprzedaje się i kupuje coraz wymyślniejsze towary: „pierścionek z brylantem złoty sprzedam”, „futro piżmowe na tęgą figurę, tranzystor Stern sprzedam”. Najczęściej jednak dopytywano o słynne „Bony PKO”, co oznaczało ni mniej ni więcej obrót walutami państw zza żelaznej kurtyny. Prócz tego w cenie były fotele ginekologiczne, grzejniki żeliwne, wózki inwalidzkie i futra, najlepiej „karakułowe łapki kanadyjskie”.
Obrót lokalami ustabilizował się; tyle samo na stronach gazet zajmowali sprzedający i kupujący tej branży. Jak grzyby w barszczu (czyli rzadko) znaleźć można było: „dwóch studentów wynajmie pokój przy dobrej rodzinie, względnie kawalerkę”. Częściej już „pokoju z kuchnią” poszukiwało „małżeństwo z dzieckiem”. Spryciarze ogłaszali się: „Małżeństwo przyjmie dozorstwo , warunek mieszkanie, może być w starym budownictwie”.
W „sprzedam” znajdujemy akordeony, futra jugosłowiańskie, uwagę zwraca też brzmiąca jak wers wiersza oferta: „sztućce, skrzypce, sznur korali”. Oprócz tego handlowano wózkami, dogami, taksometrami... - interes kręcił się po japońsku. Jako tako.

 

Pechowy inwalida

Ludzie byli roztargnieni i gubili różne rzeczy, których potem poszukiwali poprzez ogłoszenia w rubryce „zguby”. Gdzieś, ktoś zgubił „rower w kartonie”, ktoś inny „złotą, ślubną obrączkę”, a jeszcze ktoś „pokwitowanie PP Desa”. Poszkodowany był też inwalida wojenny, który „zgubił 18 sierpnia 1975 roku większą sumę pieniędzy w Puszczykówku pod Poznaniem, tuż nad Wartą”. Inwalida wojenny wierzył w cuda, bo dodawał, że „sowicie nagrodzi uczciwego znalazcę”.
W połowie lat siedemdziesiątych rynek samochodowy wyraźnie się rozbrykał. Wjeżdżały na polskie szosy Fiaty 125p, konkurując z Syrenami, Skodami czy enerdowskimi Trabantami i Wartburgami. Niemniej jednak „Renault 10 stan bardzo dobry” był do wzięcia na Osiedlu Kosmonautów, a najbardziej szpanerski samochód undergroundowego Londynu końca lat sześćdziesiątych - „Austin Mini Morris 1100 w stanie idealnym, z dodatkowym wyposażeniem” nabyć można było w Lesznie. Gdzieś indziej sprzedawano Simcę 1500, jeszcze gdzieś Citroena BL-11. Wiało zachodem!
W połowie lat siedemdziesiątych zmniejszyła się na łamach gazet liczba nekrologów, zanikały też bezpowrotnie przeprosiny dyktowane dobrym wychowaniem, a nie wyrokiem sądowym. I tylko krakowski Polkabel rozpaczliwie wołał: „Prosimy odbiorców o zwrot bębnów drewnianych. Z uwagi na przejściowe trudności w transporcie kolejowym, prosimy o ich zwrot w transporcie samochodowym”.
Mimo „przejściowych trudności”, jakoś to się w 1975 roku kręciło. Nadchodziły jednak lata osiemdziesiąte, a wraz z nimi zupełnie inna historia.

Polecamy

Z danych zgromadzonych przez Europejski Urząd Statystyczny EUROSTAT wynika, że młodzi Belgowie (15-24 lata) są największymi w Europie konsumentami leków wykupywanych na receptę.

Rotterdam to stolica prowincji Holandia Południowa, położonej w zachodniej Holandii. To zdanie, brzmiące troszkę dziwnie, stanowi wprowadzenie do opisu miasta Erazma, na który natkniemy się w internecie.

W świetle niedawnego ataku terrorystycznego na paryską redakcję magazynu satyrycznego „Charlie Hebdo”, podczas którego islamscy bojówkarze zabili z zimną krwią dziesięciu dziennikarzy i dwóch policjantów (a późniejsze wydarzenia w Paryżu przyniosły śmierć kolejnych pięciu osób), byliśmy w stanie zobaczyć jak społeczeństwa zachodnie solidaryzują się – na niespotykaną wcześniej skalę – z ofiarami tego tragicznego ataku. Twierdzenie, że to MY zostaliśmy zaatakowani, gdyż to ONI nie potrafią sobie poradzić z NASZĄ wolnością, a zwłaszcza wolnością słowa, jest nie tylko pocieszające, ale i umożliwia zbicie politycznego kapitału. Czy tak jest jednak w rzeczywistości?

Na terenie Belgii mieszka wielu Polaków, a Belgia zawdzięcza wolność również polskim żołnierzom z 1. Dywizji Pancernej gen. Maczka.

Od chwili swoich narodzin rozpoczynamy naukę, że starzenie się jest częścią naszego życia. Wokół widzimy ludzi, którzy się starzeją i wiemy, że podobnie będzie z nami.

Każdy rodzic przynajmniej raz usłyszał od dziecka takie słowa – „Nudzę się!”. Co wtedy robimy? Jedni rodzice dają dziecku telefon, tablet, komputer, pilot do telewizora i mają młodego z głowy.

Nadeszła pora na kolejny artykuł z cyklu porad architektów D44 dotyczących tworzenia wystroju wnętrz i organizacji przestrzeni. W ostatnim czasie otrzymaliśmy wiele zapytań dotyczących projektowania kuchni tak, aby była ona jednocześnie nowoczesna, wygodna i funkcjonalna.

Współczesne konsumenckie społeczeństwo zachęca nas do pochłaniania maksymalnej ilości przemysłowej żywności kiepskiej jakości, wyjątkowo zubożałej w składniki odżywcze, ale za to ładnie opakowanej.

Maj. Dla wielu najpiękniejszy miesiąc roku. Uwielbiany przez zakochanych i tych, którzy z nadzieją patrzą w przyszłość, czemu sprzyja budząca się do życia przyroda.

 

Zapraszamy na Dni Poradnictwa w zakresie ubezpieczenia społecznego dla Polaków pracujących lub mieszkających w Belgii

 

Specjaliści ZUS omówią:

polskie świadczenia z ubezpieczenia społecznego:

– emerytury

Reklama

Poczta kwiatowa
Radio Roza
niderlandia.org
polonia.be

Galeria

  • Bal Gimnazjalistów
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Krakus
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Mini galeria 03
  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Ani Mru Mru
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Mini galeria 04
  • Koncert Budki Suflera
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Dzień Dziecka 2012
  • Miss Fitness
  • Bal Karnawałowy 2011

Oni nam zaufali

kuchnia
ing
wbc
rossignol
permis
aaxe
wiewiorka
les delices