Dziś jest , imieniny obchodzą:

Pan zapozna panią, sprzeda karakuły...

Po pięciodniowych zaciętych starciach między ludnością murzyńską, a policją i gwardią narodową, dzielnica Watts w Los Angeles przedstawia obraz zniszczenia. Po pokrytych warstwą gruzu i pobitego szkła ulicach chodzą tylko uzbrojone patrole gwardzistów” - podawała w 1965 roku jedna z zagranicznych agencji prasowych.

 

W Polsce zaś panowała cisza; kręcono kolejne odcinki „Czterech pancernych i psa”, a w TV oglądać mogliśmy m.in. filmy „Wspomnienia, wspomnienia” produkcji bułgarskiej, względnie „Doktora Kildare”. Obrazem czasów były ogłoszenia drobne, ale - podobnie jak i cała gomułkowska epoka - były one dość ponure i smutne. Wyjątek stanowiły „Matrymonialne”.

Matrymonia nie porażały finezją, jednak zdarzały się kulturowe fajerwerki: „Dla siostrzenicy lat 27, wzrostu 165 cm, wykształcenie średnie, dobrze sytuowanej, zapoznam odpowiedniego pana. Cel matrymonialny”. Próżno zgadywać, czy znalazł się narzeczony, tym bardziej, że musiał brać pod uwagę nie tylko przymioty panny, ale również, a kto wie, czy nie przede wszystkim, przedsiębiorczość jej zdeterminowanej ciotki.

Trzeba jednak przyznać, że losem samotników przejmowali się także uczynni i życzliwi koledzy: „Dla przyjaciela mego, technika samochodowego, lat 44, przystojnego, zapoznam dobrze sytuowaną, z mieszkaniem, pannę, wdówkę lub rozwódkę, szczupłą w wieku do 34 lat. Cel matrymonialny, poważne oferty, której zwrot i dyskrecję zapewniam...”. Inne matrymonialne korzystały ze schematu znanego i praktykowanego do dzisiaj: „Kulturalnego pana z wyższym lub chociaż średnim wykształceniem lat 32-40 poślubi przystojna, sytuowana panna z mieszkaniem. Cel matrymonialny”.

Wykształcenie było najwyraźniej jednym z najbardziej poszukiwanych przymiotów podczas poszukiwania żony lub męża: „Starszy pan (tytuł naukowy), niezależny materialnie, pozna odpowiednią panią po czterdziestce”, albo: „Panna na stanowisku z własnym mieszkaniem, pozna kulturalnego pana do lat 50”. W cenie był również „Kawaler, lat 33, rzemieślnik bez nałogów, dobrego charakteru, pozna pannę, najchętniej krawcową”.

O ile w gazetach ludzie coraz częściej szukali żon czy mężów, o tyle zanikały z roku na rok inicjatywy rzemieślników, od których po wojnie roiły się kolumny ogłoszeń. Teraz rzemieślnicy zepchnięci zostali do rubryki „różne”, która w porównaniu ze „sprzedam” czy „lokale” wyglądała bardzo mizernie. Nie dziwi taki zanik, rzemieślnicy i prywaciarze obarczeni byli mianem wyzyskiwaczy, kryptokapitalistów i w ogóle byli wrzodem na miotającej się gospodarce socjalistycznej, niepotrafiącej wyprodukować nawet sznurka do snopowiązałki czy papieru toaletowego.
Z rzadka ogłaszał się taki „warsztat wulkanizacyjny, bieżnikowanie opon, wyważanie kół statyczne”, czy „napełnianie długopisów tuszem zagranicznym”.
W prasie ogólnopolskiej i regionalnej z tamtych lat ogłaszali się sporadycznie nauczyciel tańca, mechanik motorowerów „ze szlifem cylindrów w trzech dniach”, magister „uczący matematyki” oraz oferowano „parowe czyszczenie pierza na poczekaniu i plisowanie spódniczek”. Zestaw prywaciarzy uzupełniali: stroiciel fortepianów i fachowiec od „naprawiania na poczekaniu igielitowych płaszczy, piłek i zabawek dmuchanych”.
Zmieniły się towary oferowane w „sprzedaży”, w gazetach żyć zaczęła osobna rubryka „samochody”. Można było sobie kupić np. ZIS-a z silnikiem Pauharda (tak w oryginale), nowe Warszawy i Syrenki, ciężarówkę-diesla Kloknera, Adlera-Juniora. Dla znawców z głębszą kieszenią były Fiaty 1100, najczęściej zresztą „stan idealny”, Citroen BL-11, a nawet „tanio Mercedes V-170 w dobrym stanie sprzedam lub zamienię na telewizor”. Królowały jednak wyroby fabryk z krajów tak zwanej demokracji ludowej: Moskwicze 407, Wołgi, Skody i Wartburgi.

 

Lata 70-te - mała stabilizacja

W latach 70-tych zachodnia Europa i Ameryka pogrążały się w chaosie i upadku. Tak przynajmniej wynikało z doniesień publikowanych w polskich gazetach. „Wiele operacji przeprowadzanych przez CIA było sprzecznych z ustawami i konstytucją USA. Agenci CIA podejmowali próby zabójstwa premiera Kuby Fidela Castro” - donosiła oburzona Polska Agencja Prasowa w 1975 roku. Tymczasem w centrum stolicy Niemieckiej Republiki Ludowej, czyli w Berlinie Wschodnim, „dobiegały końca prace przy budowie Pałacu Republiki”, który po półroczu miał „otworzyć swe podwoje”. Jednocześnie polskie „władze państwowe i partyjne” wystosowały list do szefa NRD, Ericha Honeckera: „Ogromne zaangażowanie, z jakim naród NRD przygotowuje się do podjęcia nowych, ambitnych zadań, stwarza perspektywy wielkich osiągnięć w budownictwie socjalizmu i umacnianiu międzynarodowego autorytetu NRD”.

 

Karakuły i brylanty

Połowa lat 70-tych w ogłoszeniach drobnych wygląda dostatnio; sprzedaje się i kupuje coraz wymyślniejsze towary: „pierścionek z brylantem złoty sprzedam”, „futro piżmowe na tęgą figurę, tranzystor Stern sprzedam”. Najczęściej jednak dopytywano o słynne „Bony PKO”, co oznaczało ni mniej ni więcej obrót walutami państw zza żelaznej kurtyny. Prócz tego w cenie były fotele ginekologiczne, grzejniki żeliwne, wózki inwalidzkie i futra, najlepiej „karakułowe łapki kanadyjskie”.
Obrót lokalami ustabilizował się; tyle samo na stronach gazet zajmowali sprzedający i kupujący tej branży. Jak grzyby w barszczu (czyli rzadko) znaleźć można było: „dwóch studentów wynajmie pokój przy dobrej rodzinie, względnie kawalerkę”. Częściej już „pokoju z kuchnią” poszukiwało „małżeństwo z dzieckiem”. Spryciarze ogłaszali się: „Małżeństwo przyjmie dozorstwo , warunek mieszkanie, może być w starym budownictwie”.
W „sprzedam” znajdujemy akordeony, futra jugosłowiańskie, uwagę zwraca też brzmiąca jak wers wiersza oferta: „sztućce, skrzypce, sznur korali”. Oprócz tego handlowano wózkami, dogami, taksometrami... - interes kręcił się po japońsku. Jako tako.

 

Pechowy inwalida

Ludzie byli roztargnieni i gubili różne rzeczy, których potem poszukiwali poprzez ogłoszenia w rubryce „zguby”. Gdzieś, ktoś zgubił „rower w kartonie”, ktoś inny „złotą, ślubną obrączkę”, a jeszcze ktoś „pokwitowanie PP Desa”. Poszkodowany był też inwalida wojenny, który „zgubił 18 sierpnia 1975 roku większą sumę pieniędzy w Puszczykówku pod Poznaniem, tuż nad Wartą”. Inwalida wojenny wierzył w cuda, bo dodawał, że „sowicie nagrodzi uczciwego znalazcę”.
W połowie lat siedemdziesiątych rynek samochodowy wyraźnie się rozbrykał. Wjeżdżały na polskie szosy Fiaty 125p, konkurując z Syrenami, Skodami czy enerdowskimi Trabantami i Wartburgami. Niemniej jednak „Renault 10 stan bardzo dobry” był do wzięcia na Osiedlu Kosmonautów, a najbardziej szpanerski samochód undergroundowego Londynu końca lat sześćdziesiątych - „Austin Mini Morris 1100 w stanie idealnym, z dodatkowym wyposażeniem” nabyć można było w Lesznie. Gdzieś indziej sprzedawano Simcę 1500, jeszcze gdzieś Citroena BL-11. Wiało zachodem!
W połowie lat siedemdziesiątych zmniejszyła się na łamach gazet liczba nekrologów, zanikały też bezpowrotnie przeprosiny dyktowane dobrym wychowaniem, a nie wyrokiem sądowym. I tylko krakowski Polkabel rozpaczliwie wołał: „Prosimy odbiorców o zwrot bębnów drewnianych. Z uwagi na przejściowe trudności w transporcie kolejowym, prosimy o ich zwrot w transporcie samochodowym”.
Mimo „przejściowych trudności”, jakoś to się w 1975 roku kręciło. Nadchodziły jednak lata osiemdziesiąte, a wraz z nimi zupełnie inna historia.

Polecamy

Odkąd żużel stał się moją pasją, Patryk „DuZers” Dudek, zawodnik Falubazu Zielona Góra, to mój numer jeden na liście ukochanych zawodników.

   Człowiek od urodzenia tkwi w rzeczywistości językowej – poznaje ją i aktywnie w niej uczestniczy: słuchając, mówiąc, jak również pisząc i czytając. Mowa uzależniona jest od zdolności myślenia, choć odwrotna współzależność jest już mniej oczywista.

Czujesz, że urodziłeś się z mikrofonem w ręce, a nie miałeś jeszcze okazji tego udowodnić? A może przeciwnie, masz już pierwsze sukcesy za sobą i szukasz kolejnych doświadczeń? Zakochałeś się w polskiej piosence na wakacjach?

Nowy rok zaczął się dla mnie nowymi kłopotami. Sądziłam, że romans z miłością mojej młodości przeszedł już do historii i został przez wszystkich zapomniany, jednak tak jeszcze nie było.

Nie od dziś wiadomo, że Słowianie należą do jednych z najstarszych kultur zamieszkujących ziemię. Nic dziwnego, że wraz z naszą (raczej niechcianą) emigracją, słowiańska kultura, sztuka, historia dokonuje ekspansji na Europę Zachodnią.

Czas letniej laby, wyjazdów i remontów dobiegł końca. Wielkimi krokami zaczęła nadchodzić jesień, a wraz z nią powrót do pracy i codziennych obowiązków. W tym roku, początek września był dla mnie jednak zupełnie inny od wszystkich poprzednich.

Od wielu już lat luty upływa nam pod znakiem Dnia Zakochanych, obchodzonego 14 lutego.

Kiedy rozpoczyna się dyskusja na temat uzależnień, od razu przychodzą na myśl te najpopularniejsze, wśród których niechlubny prym wiodą alkohol, papierosy i narkotyki. Na ten temat napisano już tak wiele, że nie ma sensu powielać tych informacji.

 

1. Licencja wędkarska

Licencja wędkarska jest obowiązkowa. Istnieją dwa rodzaje licencji:

Podróżowanie publicznym środkiem transportu ma to do siebie, że niekiedy nie przebiega zgodnie z planem. Najczęściej spotykanym problemem są opóźnienia w rozkładzie jazdy i przybycie do miejsca docelowego później niż planowano.

Reklama

Poczta kwiatowa
Radio Roza
niderlandia.org
polonia.be

Galeria

  • Koncert Budki Suflera
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Dzień Dziecka 2012
  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Miss Fitness
  • Bal Gimnazjalistów
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Ani Mru Mru
  • Bal Karnawałowy 2011
  • Mini galeria 04
  • Mini galeria 03
  • Krakus

Oni nam zaufali

kuchnia
ing
wbc
rossignol
permis
aaxe
wiewiorka
les delices