Dziś jest , imieniny obchodzą:

Przyjęcie dla dzieci

Już od dawna myślałam, że muszę w końcu zadzwonić do Irenki, mojej dawnej sąsiadki, tej, dzięki której kontakt z Jackiem – moim obecnym mężem – był w ogóle możliwy i zakończył się happy endem. Myślałam o niej, myślałam i – jak to mówią – wywołałam wilka z lasu. Nie, żeby Irenka do tego mieszkańca boru była podobna czy to z wyglądu czy też z charakteru. Broń Boże! Po prostu, ściągnęłam ją myślami, a jej pojawienie się w moim życiu zawsze niesie ze sobą ciekawe wydarzenia. Tak było też i tym razem.

 

Jeszcze smacznie wszyscy spaliśmy w niedzielny poranek (o dziwo Pawełek przegapił szóstą rano, o której zwyczajowo nas codziennie budzi przerażającym rykiem, świadczącym o pustym brzuszku), kiedy zadzwonił telefon. Zwlekłam się zaspana i zachrypniętym głosem wymruczałam: halo. W tym momencie znajomy, piskliwy głos Irenki zabrzmiał w słuchawce dopytując się z niedowierzaniem czy mnie obudziła i czy my jeszcze o dziewiątej rano śpimy. Nie czekając na moją odpowiedź, była sąsiadka rozpoczęła swój słowotok, dosłownie zalewając mnie informacjami, plotkami i opowieściami z życia swojej rodziny i kręgu znajomych. Słysząc moje pomrukiwanie, co upewniało ją, że wciąż słucham, mówiła dalej, aż do momentu, w którym zapytała czy się zgadzam. Nie bardzo wiedziałam, na co mam się zgodzić, bo część ostatnich jej wywodów umknęła mi w chwili, gdy nalewałam wody do czajnika chcąc sobie zaparzyć poranną kawę. Urażona stwierdziła, że jej nie słucham i że lepiej będzie jak zadzwoni za pół godziny, jak już zjem śniadanie i dobrze się dobudzę. Byłam wdzięczna, że dała mi czas na wypicie kawy i nakarmienie Pawełka, którego obudziło dzwonienie telefonu. Z precyzją szwajcarskiego zegarka, równo pół godziny później, Irenka zadzwoniła i ponownie przedstawiła mi swoją prośbę, oszczędzając mi przy tym powtórki plotkarskiego wstępu.

 

Chodziło o pomoc przy przyjęciu dla dzieci z okazji ich święta, przypadającego na 1 czerwca. Moja była sąsiadka wpadła bowiem na pomysł zorganizowania poczęstunku dla znajomych dzieci, zarówno polskich jak i belgijskich, które tego święta nie znają. Irenka poczuła w sobie misję integrowania wszystkich maluchów i propagowania naszych tradycji w kraju, w którym przyszło jej żyć. Znalazła już idealne jej zdaniem miejsce na dziecięcą imprezę, wciąż jednak potrzebowała pomocnych rąk do pracy przy organizacji święta i jego obsłudze. Słysząc, że się waham co do podjęcia decyzji, szybko dodała, że oczywiście Pawełek też jest zaproszony, jak i nasza urocza nastoletnia sąsiadka zajmująca się rodzinnym psiakiem podczas naszych nieobecności, bo przyjęcie będzie także dla dorastających już latorośli. Nie miałam zbytnio wyboru. Nie chcąc zawieść Irenki i nie mając sił na stanowcze powiedzenie NIE, zgodziłam się pod warunkiem, że przekona też Jacka do pomocy i pozwoli nam wybrać rzeczy do zrobienia, którym z łatwością podołamy. Radość byłej sąsiadki była bezgraniczna. Kazała mi natychmiast zanotować, kiedy i gdzie będzie pierwsze spotkanie komitetu organizacyjnego Dnia Dziecka, jak i przygotować propozycję menu i atrakcji dla dzieci w różnym wieku i wywodzących się z różnych krajów. Wszystko to miało być przedstawione przez każdą mamę i przedyskutowane podczas zebrania, żeby zabrać się jak najszybciej do roboty.

 

Irenka to wulkan energii, której udzieliła wszystkim rodzicom przygotowującym przyjęcie dla dzieci. W ciągu dwóch tygodni udało się dopiąć na ostatni guzik niezbędne sprawy organizacyjne, ze znalezieniem sponsorów włącznie. Były zaproszenia, konkursy, gry i zabawy dla milusińskich w różnym wieku, a także ogromny polski bufet na słodko i słono. Wśród serwowanych smakołyków największym wzięciem cieszyły się oczywiście lody, a także galaretka z owocami i bitą śmietaną domowej roboty. Przysmak ten, nieznany w Belgii, początkowo nie wzbudzał zaufania ani rodziców ani dzieci, jednak ciekawość świata i chęć odkrywania nowych smaków, a także zwyczajne naśladownictwo sprawiły, że mali Belgowie zapragnęli spróbować tego, czym ze smakiem zajadały się polskie maluchy. Nasze ciasta i ciasteczka, a bliżej wieczora także wyśmienite kanapeczki imieninowe w wersji dziecięcej (np. z ketchupem lub biedronkami z pomidorków i oliwek) w mgnieniu oka znikały w przepastnych żołądkach wygłodniałych milusińskich. Jednym słowem, impreza się udała bardziej niż tego oczekiwaliśmy, o czym najlepiej świadczyły płacze, jęki i prawdziwe sceny rozpaczy, gdy ogłoszono, że czas już się zbierać do domu i świętowanie zakończyć. Maluchy, zmęczone i rozbrykane, darły się wniebogłosy, chcąc wymusić na rodzicielach przedłużenie zabawy. Rozczarowane, niektóre spłakane i czerwone ze złości, z rozmazanymi malunkami na twarzach i kolorowymi balonami, upychano wręcz do samochodów, aby w końcu móc wrócić do domu. W końcu rodzice też byli też umęczeni kilkugodzinnym pilnowaniem i obsługiwaniem swoich pociech.

 

W sumie, to było udane popołudnie. Pogoda nam dopisała, goście i atmosfera też. Mnie humor popsuła tylko nieco Irenka, która przy każdej nadarzającej się okazji robiła aluzje do konieczności posiadania więcej niż jednego dziecka. Wiedziałam doskonale, że piła głównie do mnie, ale nie dałam się zbić zbytnio z tropu i zbywałam ją ciętymi ripostami. Zwłaszcza na koniec, w tym ogólnym wrzasku maluchów buntujących się przed powrotem do domu, krzyknęłam do byłej sąsiadki, czy nadal jest zdania, że gromada rozwrzeszczanych bachorków w każdej rodzinie, to rzeczywiście dobry pomysł. Zajęta wycieraniem plamy z soku z czarnej porzeczki, który w ataku złości wylał na jej nową sukienkę jeden z małych gości, mruknęła tylko coś pod nosem nie wdając się ze mną w dyskusję. No i dobrze, pomyślałam, bo też już padałam na twarz i wcale nie chciało mi się z nią drążyć dalej tematu. Jakoś nie widzę się w roli mamuśki wielodzietnej rodziny, bo z jednym tylko pacholęciem roboty mam po same pachy. Naprawdę nie wiem, jak nasze mamy radziły sobie ze wszystkim? Kilkoro dzieci, często praca zawodowa, codziennie ciepły obiad z dwóch dań na stole, sprzątanie, szycie, odrabianie z nami lekcji, a do tego jeszcze kilometrowe kolejki w sklepach za wszystkim. I w dodatku, nigdy na nic nie narzekały...

Anna Karska

Polecamy

Już ponad ćwierć wieku wielka orkiestra świątecznej pomocy gra m.in. Dla pacjentów marszałkowskich szpitali marszałkowskich przekazując jednostkom znaczące ilości sprzętu ratującego ludzkie życie. 14 stycznia 2018 r.

O co w tym wszystkim chodzi? Reguły tej gry wyglądają jak scenariusz podrzędnego horroru. Reguły „Niebieskiego Wieloryba” aranżuje tak zwany „opiekun”. Przez 50 dni trzeba wykonywać określone zadania, polegające na zadawaniu sobie bólu.

Jedno miejsce i jeden czas. 24 marca 2017 roku. Bruksela, Molenbeek Saint-Jean. Wspaniała niedziela, piękna, słoneczna pogoda, kolejne już spotkanie przy okazji degustacji, stworzone przez Klub Wine&Life. Barwny korowód Polonii.

Zima się kończy, do lata coraz bliżej, więc już czas planować letnie wakacje. Gdzie się wybrać? Ja polecam wam wyprawę do Norwegii. Wiem, wiem - zimno tam i drogo, a podobno są również komary. Jedzenie też nienadzwyczajne.

 

W dniu 25 listopada 2014 r. rozpoczął się nabór do II edycji Konkursu Miss po 50-tce. Zaproszone są wszystkie panie, które ukończyły 50 lat, 60 lat, 70 i więcej, bo tu wiek nie ma znaczenia.

 

Już na początku lutego mój mąż poinformował mnie, że z okazji zbliżających się Walentynek, zaplanował dla nas krótki wyjazd-niespodziankę. Jako że 14 lutego wypadał w środę, dokonał rezerwacji na poprzedzający weekend.

 

Łukasz ma 30 lat i pracuje na budowie. Specjalizacja – demolka i szpachlowanie. Ma dobry kontakt z kolegami z pracy, ale jest coś, czego o nim nie wiedzą. Ma narzeczoną, z którą mieszka w dwupokojowym mieszkaniu. Jeden pokój jest zarezerwowany tylko dla niego.

Zima to pora roku, która daje wiele możliwości do fotografowania. Jeśli mamy śnieg, możemy korzystać z dużej ilości światła odbitego. Miękkie, równe oświetlenie świetnie nadaje się do czarno-białych zdjęć.

Nowy rok zaczął się dla mnie nowymi kłopotami. Sądziłam, że romans z miłością mojej młodości przeszedł już do historii i został przez wszystkich zapomniany, jednak tak jeszcze nie było.

Osoby mieszkające za granicą i żyjące między dwoma krajami, niejednokrotnie stają przed koniecznością przedstawienia oficjalnych dokumentów wydanych w innym państwie.

Reklama

Poczta kwiatowa
Radio Roza
niderlandia.org
polonia.be

Galeria

  • Koncert Budki Suflera
  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Ani Mru Mru
  • Mini galeria 03
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Dzień Dziecka 2012
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Krakus
  • Mini galeria 04
  • Miss Fitness
  • Bal Gimnazjalistów
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Bal Karnawałowy 2011

Oni nam zaufali

kuchnia
ing
wbc
rossignol
permis
aaxe
wiewiorka
les delices