Dziś jest , imieniny obchodzą:

Rudy - Człowiek legenda

Mam przyjemność rozmawiać z Panem Wiesławem Cieleniem, współzałożycielem i honorowym prezesem FC Polonii Bruksela, człowiekiem instytucją, bez którego polonijny światek piłkarski być może by nie istniał.

 

Jak powstał pomysł założenia polonijnego klubu piłkarskiego w Brukseli?
W lutym 1985 roku przyjechałem do Belgii z krótką wizytą do moich przyjaciół z Koszalina. Mój pobyt jednak przedłużył się. W wolnym czasie, jako że byliśmy fanami sportu, zaczęliśmy grać w piłkę. Po mszach w Polskiej Misji Katolickiej poznawaliśmy nowych kolegów, których zapraszaliśmy do wspólnej zabawy. Razem z rodzinami w każdą niedzielę organizowaliśmy pikniki połączone z grą w futbol. W momencie, gdy było nas wystarczająco dużo powstał pomysł stworzenia drużyny.

 

Pomysł to jedno, lecz realizacja takiego celu w latach 80. to inna sprawa. Jakim cudem udało Wam się oficjalnie zgłosić drużynę do rozgrywek?

Nie było to aż takie trudne. Przy pomocy naszego kolegi, profesora Ryszarda Szmydki, który biegle władał językiem flamandzkim, udało nam się zarejestrować drużynę w Federacji Katolickiej AVVV.

 

Nie były to łatwe czasy dla Polaków na obczyźnie. Praca „na czarno”, słaba znajomość języka, nieustanne nagonki policji. Jak się organizowaliście: wynajęcie boiska, transport na wyjazdowe mecze, sprzęt?

Właśnie dzięki tym trudnościom mieliśmy potrzebę bycia razem i wspierania się. Na pierwszym spotkaniu, w którym udział wzięli miedzy innymi: Kazimierz Jakiela, Zenon Lupina, Irek Wiśniewski (którego syn Mariusz grał, a wnuk gra dzisiaj w Polonii), Józek Przybylski, Grzegorz Braszko, Ronald Zbierski, Marek Kaczyński oraz ja, ustaliliśmy wysokość wpisowego, które wszyscy uiścili. Mam nadzieję, że nikogo nie ominąłem, jeśli tak z góry serdecznie przepraszam. A co do transportu, w pierwszych latach bywało różnie, czasami nasze samochody osobowe były mocno przeładowane, lecz to miało swoje uroki. Dziś jest więcej samochodów niż piłkarzy (śmiech).

 

Jak wyglądała promocja klubu? W jaki sposób wyszukiwaliście nowych zawodników?

Każda okazja była dobra. Jak już wcześniej powiedziałem, były to spotkania po Mszach świętych, pomagała też poczta pantoflowa. Z czasem zaczęli dołączać do nas koledzy, którzy przyjechali niedawno do Belgii i którym pomagaliśmy w pierwszym okresie pobytu tutaj.  Zaczęliśmy regularnie organizować bale Polonii, na których pozyskiwaliśmy fundusze na prowadzenie działalności. Muszę powiedzieć, że mieliśmy bardzo duże wsparcie naszych żon i rodzin.

 

Jak wyglądały relacje polsko - belgijskie na boisku i po za nim? Nie odczuwaliście pewnej formy rasizmu lub odrzucenia?

Niczego takiego nigdy nie odczuliśmy. Nie było dla nas żadnej taryfy ulgowej. Nasza postawa na boisku i po za nim, pozwalały pozyskać sympatię Belgów. Dzisiaj spotykam przypadkowo wielu naszych ówczesnych przeciwników z boiska, i zawsze są to tylko miłe wspomnienia. W zarządzie federacji AVVV mieliśmy i mamy wielu przyjaciół.

 

Pan był jednym z założycieli oraz pełnił funkcję prezesa przez paręnaście lat. Co sprawiło, że w pewnym momencie odłączył się Pan od klubu?

Byłem jednym ze współzałożycieli. W momencie, w którym stwierdziłem, ze mamy w naszym gronie kolegów, którzy są w stanie przejąć pałeczkę – ustąpiłem. Duża ilość innych obowiązków, między innymi działalność zawodowa w Polsce, powodowały, ze brakowało mi czasu. Nie oznacza to jednak, że Polonię opuściłem. Mam dwie dorosłe córki, Polonia jest moim „trzecim dzieckiem”, z którym będę zawsze całym sercem.

 

Co Pan sadzi o dzisiejszej Polonii?

Jestem szczęśliwy ze mamy ludzi, którzy wykonują znakomitą pracę. Efektem tego są sukcesy, między innymi przejście do Belgijskiego Związku Piłki Nożnej. W klubie nadal działają osoby z którymi miałem przyjemność grać w piłkę, tacy jak Wiesław Rapiejko, Kazimierz Zieliński, Piotr Siedlecki, Jacek Królikowski, Dariusz Łupiński, Krzysiek i Marek Piekarscy oraz parę nowych twarzy, które poświęcają swój wolny czas i którym jestem bardzo wdzięczny za ich zaangażowanie. Cieszy mnie również obecność na meczach „Polonii” coraz większej ilości kibiców.

Czy według Pana zatrudnienie Krzysztofa Piekarskiego w roli trenera było dobrym posunięciem?

Lepiej nie można było wybrać. Widzę zaangażowanie Krzyśka w to, co robi, a wyniki mówią same za siebie, efektem jego pracy jest awans do wyższej ligii.

 

Co myśli Pan o świeżo powstałej Akademii Piłkarskiej FC Polonii?

Kolejna piękna inicjatywa. Nie widzę lepszego pomysłu na to żeby Polonia mogła funkcjonować przez kolejne 30 lat!

 

Klub ma także drużynę weteranów. Słyszałem, że ostro się Pan szykuje do nowego sezonu?

Jest w drużynie wielu kolegów, z którymi spędziłem na boiskach niezapomniane chwile. Mam wielką ochotę na zabawę w piłkę, ale nie mam pewności czy dam sobie radę na boisku. Jeżeli tylko czas pozwoli, to chętnie dołączę do zespołu.

Dziękuję za rozmowę

Polecamy

Aniśmy się obejrzeli, a tu Boże Narodzenie stuka do drzwi, z reklam ciśnie się wszechobecny „Santa” z czerwoną czapą i białą brodą, na wystawach sklepów dominuje i kłuje w oczy świąteczno-konsumpcyjny kolor zielono-purpurowy gdzieniegdzie przetykany złotem. W ramach reminiscencji z czasów PRL-u dziś czas na: „ze ślepym o kolorach”.

Pochodzi z Daireaux, miasteczka w prowincji Buenos Aires. Swoją przygodę z motocyklem rozpoczęła w wieku sześciu lat, zarażona pasją przez ojca, który uprawiał czarny sport w latach 70. i 80.

O Napoleonie niewątpliwie każdy słyszał na lekcjach historii. Ale czym innym jest wkuwanie suchych faktów, a czym innym obejrzenie na żywo inscenizacji jednej z najsłynniejszych bitew w historii Europy.

Dnia 10 listopada 2015 r. odbędzie się już po raz ósmy Gala „Polak Roku”. Kandydatów można zgłaszać do 15 września br.

Nowotwór, zawał, reumatyzm, kłopoty z krążeniem, zwyrodnienie stawów, jaskra itd. Wyliczać można by bez końca. Żadna z wymienionych chorób i wielu innych, które dotykają miliony osób na świecie, nie jest przeważnie świadomie skrywana przez chorego ani jego najbliższych.

Mediolan, będący stolicą włoskiej Lombardii, odwiedziłam nie po raz pierwszy. Wiele lat temu spędziłam tam bowiem kilka dni. Ten ostatni pobyt był więc dla mnie tylko przypomnieniem (trochę tak jak szczepionka przeciwko tężcowi).

 

Mons, o którym nie raz już pisałam, to serce francuskojęzycznej prowincji Hainaut. Wierne od średniowiecza swojej świętej patronce – Waldetrudzie jest corocznie, w niedzielę Świętej Trójcy, teatrem gigantycznych uroczystości związanych z jej kultem.

 

Wiadomość o zamachu na lotnisku Zaventem dociera do mnie przed 9.00 w sklepie. Przeraża mnie, zwłaszcza, że dwa dni później mam lecieć do Polski na święta. W pośpiechu wracam do domu, żeby dowiedzieć się czegoś więcej z telewizji. Makabra.

Wakacje w pełni, a pewnie wiele osób wciąż nie ma planów i wcale nie z powodu braku gotówki, tylko z powodu, delikatnie mówiąc, niespokojnej sytuacji na świecie.

Czas letniej laby, wyjazdów i remontów dobiegł końca. Wielkimi krokami zaczęła nadchodzić jesień, a wraz z nią powrót do pracy i codziennych obowiązków. W tym roku, początek września był dla mnie jednak zupełnie inny od wszystkich poprzednich.

Reklama

Poczta kwiatowa
Radio Roza
niderlandia.org
polonia.be

Galeria

  • Dzień Dziecka 2012
  • Bal Karnawałowy 2011
  • Krakus
  • Koncert Budki Suflera
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Mini galeria 03
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Ani Mru Mru
  • Mini galeria 04
  • Miss Fitness
  • Bal Gimnazjalistów
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Dzień Dziecka w szkole 2010

Oni nam zaufali

kuchnia
ing
wbc
rossignol
permis
aaxe
wiewiorka
les delices