Dziś jest , imieniny obchodzą:

Człowiek z lasu - opowiadanie

Wycieczka do lasu dała mi coś więcej niż świeże powietrze i piękne widoki. Historia może i banalna, ale prawdziwa!

Do czego to podobne, by atrakcyjna, wykształcona kobieta tuż po trzydziestce wciąż była sama! Wciąż wypominała mi przyjaciółka. - Po prostu nie mam szczęścia do facetów i nad czym tu się rozwodzić! Zresztą wystarczy mi mój kochany Bazyl. Jak zgłodnieje, to przynajmniej wraca prosto do domu. - Może masz i rację. - złagodniała Marta. Kot nie rozrzuca ubrań po mieszkaniu - roześmiała się - A tymczasem uciekam ogarnąć swoich bałaganiarzy. Marta pobiegła do domu do swoich spraw i obowiązków, a ja zostałam sama z Bazylem. Było mi naprawdę dobrze w świecie, który sobie misternie zbudowałam. Przeżyłam już rozstanie i zdradę, więc nic dziwnego, że byłam uprzedzona do związków. Nie miałam czasu na myślenie o facetach. Praca w szkole pochłaniała mnie bez reszty.

Tamtego dnia siedziałam w pokoju nauczycielskim i wolniutko popijałam kawę w przerwie między lekcjami. - W sobotę organizuję wyjazd do nadleśnictwa, do ośrodka edukacji i potrzebuję jeszcze jednego opiekuna - zagadnęła mnie Małgosia, nauczycielka biologii. - Pojedziesz? - Nie ma sprawy. Zgodziłam się bez chwili namysłu. - Masz fajne dzieciaki w swojej klasie, więc chętnie wam potowarzyszę. W tym roku mieliśmy wyjątkowo piękną jesień. Cieszyłam się na ten wyjazd. Już od dawna miałam ochotę na taki wypad i dotlenienie. Wyruszyliśmy z samego rana, aby w pełni cieszyć się urokami poranka na łonie przyrody. - Mam na imię Kajetan i jestem pracownikiem nadleśnictwa - przywitał nas młody leśniczy. Tak obrazowo zachęcał nas swoim wykładem na temat lasów, że wkrótce rozpoczęliśmy swoją wędrówkę po okolicy. - Po długim marszu chyba zasłużyliśmy na kiełbaski - zakomunikował radośnie Kajetan. Uczniowie musieli być bardzo głodni, bo biegiem ruszyli w stronę ogniska. - Świetna praca. Mają panie kontakt z młodzieżą - zagadnął do nas leśniczy. - Niestety ja prędzej spotkam tu łosia niż człowieka. - A może mówilibyśmy sobie po imieniu? - zaproponowała Marta. W końcu aż takie stare nie jesteśmy. - Będę zaszczycony - Kajetan skłonił się szarmancko. I tak właśnie rozpoczęliśmy pogawędkę. Dowiedziałyśmy się, że Kaj pochodzi z Bieszczad, a w nasze strony przyjechał za pracą. Rozmawiało się nam przyjemnie, ale czas zleciał szybko i trzeba było z żalem się rozstać.

Trzy tygodnie później wybrałam się na zakupy. Akurat wychodziłam ze sklepu, gdy usłyszałam, że ktoś mnie woła. Obejrzałam się i zobaczyłam Kaja. Przystojnego leśniczego z wycieczki, który biegł w moją stronę. - Cieszę się, że cię spotkałem - powiedział zdyszanym głosem. - Najwidoczniej robimy zakupy w tym samym sklepie - odparłam z uśmiechem. - Co u ciebie słychać? - Nic ciekawego - Kaj wzruszył ramionami. - Praktycznie na okrągło pracuję, żyję sam w środku lasu. Kocham naturę, ale nie ukrywam, że brakuje mi ludzi. - Przynajmniej nie masz uciążliwych sąsiadów - zażartowałam. - I to chyba ten plus... A może dasz się zaprosić na spacer po lesie? Teraz jest tam tak pięknie. Pokażę ci bór sosnowy i wydmy. - Myślę, że to dobry pomysł - odpowiedziałam, chociaż nie do końca byłam przekonana co do swojej decyzji. Wciąż nie byłam pewna czy jestem gotowa na randki, a na to się zapowiadało. - Wspaniale! Zobaczysz jak tam cudnie! - zapewniał pełen entuzjazmu. W domu biłam się z myślami czy postąpiłam słusznie. W końcu jestem już dużą dziewczynką - co mi tam...

W sobotę rano Kaj zjawił się pod moim domem solidnie wyglądającą terenówką. Pojechaliśmy prosto do lasu. - Wśród sosen i jałowców występują chronione... - i zaczął recytować wszystkie chronione gatunki drzew. - Zwolnij trochę, nie oprowadzasz szkolnej wycieczki - roześmiałam się. - Widzisz jak człowiek w tym lesie dziczeje. - wybuchłam śmiechem. – No, może nie aż tak bardzo - stwierdziłam pojednawczo. - Przyznaj, że wygląda to dziwnie. Spaceruję po lesie z zupełnie obcym mi facetem... - Chyba cię nie przestraszyłem? - zmieszał się. Nie bój się, jestem całkowicie nieszkodliwy. - Muszę uwierzyć ci na słowo - uśmiechnęłam się. Słońce było już wysoko, a od solidnej dawki tlenu kręciło mi się w głowie. - A teraz zapraszam Cię do leśniczówki na bieszczadzki obiad. - Oj, chętnie coś zjem, bo burczy mi w brzuchu - mam nadzieję, że nie było tego słychać. Podjechaliśmy pod leśniczówkę. Dom był z bali, solidny, ogrodzony wysokim płotem. - Rozgość się proszę. Czuj się jak u siebie - powiedział gościnny leśniczy. Po krótkim czasie po domu zaczął rozchodzić się przyjemny zapach. - Co tak ładnie pachnie? - zapytałam. - Placki po zbójnicku. Przygotowałem je według przepisu mamy. - Mam nadzieję, że zaraz będą gotowe, bo umieram z głodu. - Usiądź w saloniku zaraz podejdę do stołu - zakomunikował z kuchni.

Rozejrzałam się po przytulnym mieszkanku. Ten dom ma duszę - pomyślałam. - Uczta gotowa! - zaprosił mnie ukłonem do stołu. Takie placki jadłam po raz pierwszy. Bardzo mi smakowały. - Są przepyszne! Pochwaliłam leśniczego. - Czy ty nie masz wad? Sprzątasz, gotujesz, kochasz naturę - wypaliłam bez zastanowienia. - Wady ujawniam po dłuższym poznaniu - zaśmiał się. I tak sobie rozmawialiśmy... Nie wiadomo kiedy zrobiło się już późne popołudnie. - Muszę już wracać, obiecałam uczniom, że oddam im sprawdziany w poniedziałek. - Oczywiście, zaraz cię odwiozę - odpowiedział. Gdy wróciłam do domu, nie było mowy o sprawdzaniu czegokolwiek. Zasnęłam kamiennym snem. Rano zaledwie otworzyłam oczy pomyślałam o Kaju. Naprawdę mi się spodobał. Już zaczynałam za nim tęsknić. Na szczęście zadzwonił. - Może wpadłbyś do mnie w następną sobotę? - zapytałam. Gotuję średnio, ale jeszcze nikogo nie otrułam. Moglibyśmy też wybrać się do kina. - Z przyjemnością! - w jego głosie wyczułam radość.

Kajetan zjawił się punktualnie. Przyniósł mi bukiecik astrów. Gdy usiedliśmy do stołu, Bazyl wygodnie ułożył się na jego kolanach i nie zamierzał zejść. Zjedliśmy naleśniki z farszem pieczarkowo-serowym - to jedyne danie, którego nie potrafię schrzanić. Spędziliśmy miły wieczór w kinie. W drodze powrotnej dużo rozmawialiśmy i żartowaliśmy. Pod moim domem Kajetan bardzo spoważniał. – Boże, jak ty mi się podobasz - przyciągnął mnie do siebie i namiętnie pocałował. Byłam tak zaskoczona, że nawet nie protestowałam. - Od tej wycieczki nie mogę przestać o tobie myśleć. Ty, mieszczka, skradłaś serce człowieka z lasu. Kocham cię - wyznał. - Ja ciebie też - wyszeptałam...
O tamtej pory minęły już cztery lata. Wciąż jestem nauczycielką, ale i szczęśliwą żoną leśniczego. No i mamą prześlicznej Zosi...

AS

Polecamy

„Pojechałbym jeszcze raz rowerem do Rzymu” – rzucił rozmarzony brat Marcin, na co mój mąż odpowiedział, że czemu nie, kiedyś można by się wybrać na taką eskapadę. „A ile to jest kilometrów z Antwerpii?” – drążył temat braciszek. No i tak to się zaczęło.

 

Trudno uwierzyć, że mamy już grudzień i kolejny rok prawie za sobą. Jedenaście miesięcy przeleciało jak z bicza trzasnął i na nowo pojawił się problem zakupu prezentów na gwiazdkę.

Sekta – zgodnie z definicją podaną w „Słowniku języka polskiego” – to odłam wyznaniowy jakiejś religii bądź grupa ludzi skupiona wokół przywódcy, mająca własną religię. W świetle polskiego prawa słowo „sekta” nie funkcjonuje.

Sądziłam naiwnie, że to kiepski żart na Prima Aprilis, gdy dziewczyny z biura zadzwoniły z pytaniem, jak się czuję wiedząc, że Żabie Oczy wracają dziś do pracy po urlopie macierzyńskim.

Jak by tak sobie przysiąść – z jako takim archiwalnym kalendarzykiem małżeńskim w ręku – i policzyć, to wychodzi, że cała nasza familiada prokreuje w Sylwestra, bośmy wszyscy wrześniowi.

Jako że Belgia nie rozpieszcza mieszkańców pogodą, na wakacje obieram zazwyczaj jakiś kierunek gwarantujący słońce, przyjemne temperatury, turkusowe morze, piękne pejzaże i coś ciekawego do zwiedzania.

Mons, o którym nie raz już pisałam, to serce francuskojęzycznej prowincji Hainaut. Wierne od średniowiecza swojej świętej patronce – Waldetrudzie jest corocznie, w niedzielę Świętej Trójcy, teatrem gigantycznych uroczystości związanych z jej kultem.

 

Łukasz ma 30 lat i pracuje na budowie. Specjalizacja – demolka i szpachlowanie. Ma dobry kontakt z kolegami z pracy, ale jest coś, czego o nim nie wiedzą. Ma narzeczoną, z którą mieszka w dwupokojowym mieszkaniu. Jeden pokój jest zarezerwowany tylko dla niego.

Maj to dla większości ludzi jeden z najbardziej ulubionych miesięcy w roku. Nie tylko dlatego, że to już koniec zimna, szarugi i deszczu, ale także ze względu na budzącą się do życia przyrodę. Robi się coraz cieplej, lato zbliża się nieuchronnie, dni stają się coraz dłuższe.

Dla Polaków bardzo ważne są dwa święta: Wielkanoc i Boże Narodzenie. Z każdym z nich wiążą się określone zwyczaje.

Reklama

Poczta kwiatowa
Radio Roza
niderlandia.org
polonia.be

Galeria

  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Mini galeria 04
  • Koncert Budki Suflera
  • Ani Mru Mru
  • Bal Karnawałowy 2011
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Dzień Dziecka 2012
  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Bal Gimnazjalistów
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Miss Fitness
  • Mini galeria 03
  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Krakus

Oni nam zaufali

kuchnia
ing
wbc
rossignol
permis
aaxe
wiewiorka
les delices