Dziś jest , imieniny obchodzą:

Marcowe święto zmęczonych pań

Dopiero co minęły walentynki i nasz wyjazdowy weekend firmowy, a już zaczęliśmy szykować się do obchodów 8 marca. Tym razem jednak kroiła się impreza całkowicie prywatna, bo szefowa wykosztowała się już na nasz wypad w lutym i nie planowała po raz kolejny sprawiać nam jakichkolwiek przyjemności. Zatem we własnym gronie, po części biurowym, po części przyjacielskim, urządziłyśmy sobie małą kobiecą posiadówkę.

 

Pomysł poddała mi moja dawna sąsiadka Irenka, z którą nie miałam jeszcze okazji spotkać się w tym roku. I ten fakt właśnie stanowił dla mojej przyjaciółki koronny argument przemawiający za tym, że trzeba koniecznie wygospodarować czas na – jak to określiła – jakąś małą babską bibkę. Praktycznie nie było szans, żeby powiedzieć „NIE”, gdy po godzinnej rozmowie telefonicznej Irenka ustalała dzień, miejsce i godzinę spotkania. Przez cały ten czas użalała się nad naszym kobiecym losem, brakiem czasu, zagonieniem, obłożeniem obowiązkami i problemami, z którymi musimy sobie na co dzień radzić. Zgadzałam się z nią w stu procentach, więc mimo pierwszej myśli jaką miałam, że sobotę wieczór powinnam spędzić w domu, powiedziałam, że będę i jeszcze przyprowadzę koleżanki z biura. Irenka była zachwycona. Uwielbiała organizować przyjęcia i lubiła się także bawić, więc była w swoim żywiole.

 

Zgodnie z obietnicą, udało mi się namówić na zabawę Wiolę Chudą jak Deska i Prawie Bez Biustu i Renatę o Szerokich Biodrach. Żabich Oczu nie zapraszałam, zaś Szefowej nie wypadało ściągać na prywatną imprezę. Każda z nas miała przynieść ze sobą coś do jedzenia i do picia, tak, żeby odciążyć główną organizatorkę przedsięwzięcia, czyli Irenkę, która użyczała nam swojego domu na czas kobiecego spotkania. Nie pomyślałyśmy jednak, żeby się umówić co do propozycji kulinarnych i zrobiło się śmiesznie, bo było pełno sałatek i deserów, a nikt nie pomyślał o chlebie i wędlinie.

Wszystkie przyniosłyśmy też alkohole, a żadna z nas nie zabrała ze sobą soku lub butelki wody. W efekcie, Irenka oddelegowała mnie do pobliskiego sklepu nocnego celem zakupu jakiegokolwiek pieczywa i napojów niewyskokowych. Udało mi się kupić jedynie chleb marokański, bo innego właściciel sklepu już nie miał, a także dwie butelki wody i dwa ostatnie soki.

Co do wędliny, to moja dawna sąsiadka, kobieta przedsiębiorcza i o licznych talentach, rozwiązała na stary sąsiedzki sposób. Zapukała do rodaczek mieszkających piętro wyżej z prośbą o poratowanie nas w potrzebie. Dziewczyny nie odmówiły, a w dodatku przyłączyły się do nas, bo nie miały nic lepszego do roboty w zimny i ciemny wieczór marcowy.

 

To niewielkie niedociągnięcie z prowiantem nie popsuło nam humorów. W sumie było nas więcej do zabawy, ploteczek, rozmów przy kieliszku wina i do... śpiewania. W połowie zabawy, która wcale nie była huczna, ze względu na obowiązujący już okres Wielkiego Postu, wzięła nas bowiem chęć do nucenia starych szlagierów i nowych przebojów. Jak która umiała, tak zaczęła wyśpiewywać w obojętnie jakim języku. Potem Wiola Chuda Jak Deska i Prawie Bez Biustu wpadła na pomysł, żeby urządzić konkurs karaoke, ale po kilku nieudanych próbach zrezygnowałyśmy z tego. Lekko podchmielona Zosia, koleżanka szkolna Irenki, zaproponowała z kolei zawody w robieniu głupich min do fotek. Zgodziłyśmy się i bawiłyśmy jak za dawnych czasów szkolnych. Śmiechu było co niemiara. Irenka aż pokładała się na dywanie, tak strasznie się chichrała z naszych wykrzywionych buzi i z własnej wielce głupawej miny, którą zrobiła do zdjęcia. Najlepsze jednak czekało nas na koniec...

 

Marianna – jedna z sióstr sąsiadek Irenki – rzuciła pomysł, by opowiadać anegdoty o otaczających nas mężczyznach: mężach, narzeczonych, partnerach, szefach, braciach itd. Do tego nie trzeba było żadnej z nas zachęcać dwa razy. Sypałyśmy jak z rękawa śmiesznymi opowiastkami o tym, jak niektórzy panowie pilnują dzieci i jakie wyprawiają cuda by zmienić pieluszkę bądź nakarmić malucha. Opowiadałyśmy z życia wzięte historie, jak nie dają sobie rady z opieką nad potomstwem, jakimi są bałaganiarzami i kucharzami przypalającymi nawet wodę na herbatę oraz tego typu podobne historie. Śmieszyło nas to ogromnie, zwłaszcza, że niektóre historie były naprawdę niewiarygodne. W dodatku, pokazywały jak my – słaba płeć – doskonale sobie radzimy z ogarnianiem wielu spraw jednocześnie i pracą na dwóch etatach: w domu i w firmie. Doceniłyśmy same siebie i to, co robimy na co dzień dla naszych bliskich. Wydaje się bowiem, że tylko my – kobiety – zdajemy sobie sprawę z tego, ile trudu wymaga wychowanie dzieci, które w dużej mierze na nas właśnie spada, prowadzenie domu, dbanie o zdrowie domowników i tak dalej bez końca. Równouprawnienie, o które walczyły nasze babki i prababki, dało nam prawo do pracy zawodowej, ale nie zdjęło z nas ciężaru domowych obowiązków, które wciąż w większości rodzin – nie czarujmy się - spoczywają właśnie na paniach.

 

Wszystkie te refleksje sprawiły, że trochę spoważniałyśmy na koniec imprezy, a niektóre z uczestniczek zabawy, upiły się na smutno i pozasypiały w fotelach i na kanapie, mimo że wcale nie chlały jak świnie. Przeciwnie. Znać o sobie dało całotygodniowe zmęczenie, które po dwóch – trzech lampkach wina uśpiło umęczone królewny pracujące siedem dni w tygodniu, bez wolnych niedziel i świąt. Jak niewolnice. Może to stwierdzenie to lekka przesada, ale sądzę, że warto z okazji Dnia Kobiet, zastanowić się, ile my - ta piękna słaba płeć – mamy obowiązków i zadań do wykonania każdego dnia. Ile trudu i serca wkładamy w zrobienie wszystkiego, co spoczywa na naszych barkach. A często dźwigamy ciężar ponad miarę: mąż pijak, samotne wychowywanie dzieci, opieka nad schorowanymi rodzicami, ciężka praca, by domownikom nie brakowało ani chleba, ani ptasiego mleka.

 

Dlatego warto świętować 8 marca i liczyć na to, że kwiaty, pączki i czekoladki zaczniemy dostawać znacznie częściej niż tylko na Dzień Kobiet. A do tego – jako drogocenny bonus – pomoc w domowych obowiązkach i zrozumienie, gdy wieczorem bolą nas głowy i nie mamy ochoty na miłosne igraszki lub gdy zasypiamy zmęczone na kanapie, jeszcze przed końcem odcinka ulubionego serialu...

Anna Karska

Polecamy

Od kilku lat mieszkam w Belgii i muszę się przyznać, że miałam zdecydowanie więcej czasu na zwiedzanie, kiedy przyjeżdżałam tu jako turystka. Dzięki temu poznałam liczne muzea i ciekawe miejsca w Brukseli, Brugii czy Gandawie.

Każdy z nas może stać się ofiarą wypadku. Co roku dochodzi w Belgii do setek tysięcy wypadków przy pracy. Według danych belgijskiego Funduszu Wypadkowego, w roku 2010 zdarzyło się 178 499 wypadków, w tym 82 śmiertelnych oraz 13 145 z trwałym uszczerbkiem na zdrowiu.

Sobotnie popołudnie, wchodzimy do kolorowej, pięknie ustrojonej balonami i serpentynami sali, gdzie już wesoło bawią się najmłodsi uczniowie naszej szkoły. Wszyscy są przebrani, nawet niektórzy rodzice i nauczyciele!

 

JESIEŃ to przede wszystkim ciepły typ urody. Jej wizerunek jest raczej przydymiony i ciemny. Jesieni odpowiadają barwy tej pory roku – gorące z odcieniem czerwonawym, jak zrudziałe liście drzew i szkarłatne pędy winobluszczu.

Oto badanie Polaków na reprezentatywnej próbie. Pytanie: Co-Którym jesteś Polakiem?! Metodologia badań: „co drugi Polak”, „co piąty Polak” wbite w Google. Polityki unikałem.

Co-Drugi-Polak:

 

Prawie każdy marzy o podróżach, tych bliższych i tych dalszych. Wiele osób wciela swe plany w życie, ale nie sposób być wszędzie, zwłaszcza, gdy trzeba pracować, a urlop nie jest zbyt długi. Świetną okazję do poznania Europy w miniaturze daje brukselski park Mini-Europa.

Pracuje na pełen etat, jest przedstawicielką związków zawodowych, aktywnie działa w szeregach partii CDH. Drobna blondynka, której pasją jest bycie fit. Od kilku miesięcy prowadzi bezpłatne zajęcia fitness, opracowuje indywidualne plany treningowe i wspiera zupełnie sobie obce dziewczyny, które zapragnęły zmienić coś w swoim życiu. O determinacji, cierpliwości i wierze w drugiego człowieka rozmawiamy z Izabelą Sobolewską – dziewczyną, która nie może usiedzieć w miejscu.

Piłkarskie rozgrywki 3 Ligi Okręgowej wchodzą w decydującą fazę. Sytuacja przypomina tą z ubiegłego sezonu, gdzie nawet po ostatnim meczu nie było wiadomo, ile drużyn wywalczyło awans do wyższej klasy rozgrywkowej.

8-ego września przypada Międzynarodowy Dzień Alfabetyzacji, obchodzony co roku przez państwa ONZ w ramach programów walki z analfabetyzmem.

Już od dawna myślałam, że muszę w końcu zadzwonić do Irenki, mojej dawnej sąsiadki, tej, dzięki której kontakt z Jackiem – moim obecnym mężem – był w ogóle możliwy i zakończył się happy endem. Myślałam o niej, myślałam i – jak to mówią – wywołałam wilka z lasu.

Reklama

Poczta kwiatowa
Radio Roza
niderlandia.org
polonia.be

Galeria

  • Miss Fitness
  • Ani Mru Mru
  • Bal Gimnazjalistów
  • Krakus
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Koncert Budki Suflera
  • Mini galeria 03
  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Mini galeria 04
  • Dzień Dziecka 2012
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Bal Karnawałowy 2011
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Koncert Golec u-Orkiestra

Oni nam zaufali

kuchnia
ing
wbc
rossignol
permis
aaxe
wiewiorka
les delices