Dziś jest , imieniny obchodzą:

Marcowe święto zmęczonych pań

Dopiero co minęły walentynki i nasz wyjazdowy weekend firmowy, a już zaczęliśmy szykować się do obchodów 8 marca. Tym razem jednak kroiła się impreza całkowicie prywatna, bo szefowa wykosztowała się już na nasz wypad w lutym i nie planowała po raz kolejny sprawiać nam jakichkolwiek przyjemności. Zatem we własnym gronie, po części biurowym, po części przyjacielskim, urządziłyśmy sobie małą kobiecą posiadówkę.

 

Pomysł poddała mi moja dawna sąsiadka Irenka, z którą nie miałam jeszcze okazji spotkać się w tym roku. I ten fakt właśnie stanowił dla mojej przyjaciółki koronny argument przemawiający za tym, że trzeba koniecznie wygospodarować czas na – jak to określiła – jakąś małą babską bibkę. Praktycznie nie było szans, żeby powiedzieć „NIE”, gdy po godzinnej rozmowie telefonicznej Irenka ustalała dzień, miejsce i godzinę spotkania. Przez cały ten czas użalała się nad naszym kobiecym losem, brakiem czasu, zagonieniem, obłożeniem obowiązkami i problemami, z którymi musimy sobie na co dzień radzić. Zgadzałam się z nią w stu procentach, więc mimo pierwszej myśli jaką miałam, że sobotę wieczór powinnam spędzić w domu, powiedziałam, że będę i jeszcze przyprowadzę koleżanki z biura. Irenka była zachwycona. Uwielbiała organizować przyjęcia i lubiła się także bawić, więc była w swoim żywiole.

 

Zgodnie z obietnicą, udało mi się namówić na zabawę Wiolę Chudą jak Deska i Prawie Bez Biustu i Renatę o Szerokich Biodrach. Żabich Oczu nie zapraszałam, zaś Szefowej nie wypadało ściągać na prywatną imprezę. Każda z nas miała przynieść ze sobą coś do jedzenia i do picia, tak, żeby odciążyć główną organizatorkę przedsięwzięcia, czyli Irenkę, która użyczała nam swojego domu na czas kobiecego spotkania. Nie pomyślałyśmy jednak, żeby się umówić co do propozycji kulinarnych i zrobiło się śmiesznie, bo było pełno sałatek i deserów, a nikt nie pomyślał o chlebie i wędlinie.

Wszystkie przyniosłyśmy też alkohole, a żadna z nas nie zabrała ze sobą soku lub butelki wody. W efekcie, Irenka oddelegowała mnie do pobliskiego sklepu nocnego celem zakupu jakiegokolwiek pieczywa i napojów niewyskokowych. Udało mi się kupić jedynie chleb marokański, bo innego właściciel sklepu już nie miał, a także dwie butelki wody i dwa ostatnie soki.

Co do wędliny, to moja dawna sąsiadka, kobieta przedsiębiorcza i o licznych talentach, rozwiązała na stary sąsiedzki sposób. Zapukała do rodaczek mieszkających piętro wyżej z prośbą o poratowanie nas w potrzebie. Dziewczyny nie odmówiły, a w dodatku przyłączyły się do nas, bo nie miały nic lepszego do roboty w zimny i ciemny wieczór marcowy.

 

To niewielkie niedociągnięcie z prowiantem nie popsuło nam humorów. W sumie było nas więcej do zabawy, ploteczek, rozmów przy kieliszku wina i do... śpiewania. W połowie zabawy, która wcale nie była huczna, ze względu na obowiązujący już okres Wielkiego Postu, wzięła nas bowiem chęć do nucenia starych szlagierów i nowych przebojów. Jak która umiała, tak zaczęła wyśpiewywać w obojętnie jakim języku. Potem Wiola Chuda Jak Deska i Prawie Bez Biustu wpadła na pomysł, żeby urządzić konkurs karaoke, ale po kilku nieudanych próbach zrezygnowałyśmy z tego. Lekko podchmielona Zosia, koleżanka szkolna Irenki, zaproponowała z kolei zawody w robieniu głupich min do fotek. Zgodziłyśmy się i bawiłyśmy jak za dawnych czasów szkolnych. Śmiechu było co niemiara. Irenka aż pokładała się na dywanie, tak strasznie się chichrała z naszych wykrzywionych buzi i z własnej wielce głupawej miny, którą zrobiła do zdjęcia. Najlepsze jednak czekało nas na koniec...

 

Marianna – jedna z sióstr sąsiadek Irenki – rzuciła pomysł, by opowiadać anegdoty o otaczających nas mężczyznach: mężach, narzeczonych, partnerach, szefach, braciach itd. Do tego nie trzeba było żadnej z nas zachęcać dwa razy. Sypałyśmy jak z rękawa śmiesznymi opowiastkami o tym, jak niektórzy panowie pilnują dzieci i jakie wyprawiają cuda by zmienić pieluszkę bądź nakarmić malucha. Opowiadałyśmy z życia wzięte historie, jak nie dają sobie rady z opieką nad potomstwem, jakimi są bałaganiarzami i kucharzami przypalającymi nawet wodę na herbatę oraz tego typu podobne historie. Śmieszyło nas to ogromnie, zwłaszcza, że niektóre historie były naprawdę niewiarygodne. W dodatku, pokazywały jak my – słaba płeć – doskonale sobie radzimy z ogarnianiem wielu spraw jednocześnie i pracą na dwóch etatach: w domu i w firmie. Doceniłyśmy same siebie i to, co robimy na co dzień dla naszych bliskich. Wydaje się bowiem, że tylko my – kobiety – zdajemy sobie sprawę z tego, ile trudu wymaga wychowanie dzieci, które w dużej mierze na nas właśnie spada, prowadzenie domu, dbanie o zdrowie domowników i tak dalej bez końca. Równouprawnienie, o które walczyły nasze babki i prababki, dało nam prawo do pracy zawodowej, ale nie zdjęło z nas ciężaru domowych obowiązków, które wciąż w większości rodzin – nie czarujmy się - spoczywają właśnie na paniach.

 

Wszystkie te refleksje sprawiły, że trochę spoważniałyśmy na koniec imprezy, a niektóre z uczestniczek zabawy, upiły się na smutno i pozasypiały w fotelach i na kanapie, mimo że wcale nie chlały jak świnie. Przeciwnie. Znać o sobie dało całotygodniowe zmęczenie, które po dwóch – trzech lampkach wina uśpiło umęczone królewny pracujące siedem dni w tygodniu, bez wolnych niedziel i świąt. Jak niewolnice. Może to stwierdzenie to lekka przesada, ale sądzę, że warto z okazji Dnia Kobiet, zastanowić się, ile my - ta piękna słaba płeć – mamy obowiązków i zadań do wykonania każdego dnia. Ile trudu i serca wkładamy w zrobienie wszystkiego, co spoczywa na naszych barkach. A często dźwigamy ciężar ponad miarę: mąż pijak, samotne wychowywanie dzieci, opieka nad schorowanymi rodzicami, ciężka praca, by domownikom nie brakowało ani chleba, ani ptasiego mleka.

 

Dlatego warto świętować 8 marca i liczyć na to, że kwiaty, pączki i czekoladki zaczniemy dostawać znacznie częściej niż tylko na Dzień Kobiet. A do tego – jako drogocenny bonus – pomoc w domowych obowiązkach i zrozumienie, gdy wieczorem bolą nas głowy i nie mamy ochoty na miłosne igraszki lub gdy zasypiamy zmęczone na kanapie, jeszcze przed końcem odcinka ulubionego serialu...

Anna Karska

Polecamy

Zmieniają się czasy i ludzie, ale nie święta czy tradycje. Dlatego też już od pokoleń, marzec kojarzy się powszechnie z Międzynarodowym Dniem Kobiet, obchodzonym ósmego dnia tego właśnie miesiąca.

 

Jadąc z kolegą Waldkiem na piękne łowisko nad Loire, o nazwie Etang de Vaumigny, zastanawiałem się, jakie przygody nas tam czekają, gdyż do tej pory rzadko udawało się spędzić zasiadkę nad jakimkolwiek łowiskiem bez dziwnych zdarzeń lub interesujących przygód.

 

Tegoroczne lato zafundowało nam prawdziwie królewską kąpiel słoneczną. Niemal w całej Europie termometry wskazywały bardzo wysokie temperatury. Wakacje się skończyły i wydaje mi się, że każdy bez wyjątków został usatysfakcjonowany słoneczną pogodą.

Spośród wielu znakomitych belgijskich piw wyróżniają się te robione przez zakony trapistów. Uznanie ich wyjątkowego charakteru pozwoliło nie tylko na obecność w Belgii, ale i na całym świecie. Tego dowodem jest również upodobanie innych zakonów rozsianych w Europie i poza nią.

Czytelnicy, którzy regularnie oglądają telewizję belgijską, zdali sobie z pewnością sprawę z tego, jak dużo miejsca w tutejszej świadomości narodowej zajmuje pierwsza wojna światowa.  

 

Jeszcze przed końcem roku, szefowa przykazała nam porozumieć się w sprawie urlopów i zrobić plan, kto kiedy chce mieć wolne. Dała nam wolną rękę, pod warunkiem, że będzie zapewniona ciągłość pracy i obecność przynajmniej jednej z nas w każdym z biur.

Czy zakładając sukienkę w danym kolorze możemy podnieść swoją pewność siebie? A czy odpowiednio dobrany kolorystycznie makijaż może podkreślić pewne atuty i elementy urody? Zdecydowanie tak!

Kradzieże telefonów komórkowych (w szczególności smartfonów) są w obecnych czasach na porządku dziennym. Małe i bardzo często drogie urządzenia są idealnym celem dla przestępców, którzy sprzedają kradzione urządzenia.

 

Kinowe afisze, plakaty, przyozdobione, historiami z Harlekinów, poubieranych w podkolorowane sceny z najpiękniejszych miejsc świata.

Drużyna Polonii wydaje się zmierzać pewnymi krokami po tytuł mistrza jesieni. Drużyna prowadzona przez Krzysztofa Piekarskiego pewnie zbliża się ku obranemu przed sezonem celowi.

Reklama

Poczta kwiatowa
Radio Roza
niderlandia.org
polonia.be

Galeria

  • Bal Karnawałowy 2011
  • Dzień Dziecka 2012
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Koncert Budki Suflera
  • Mini galeria 04
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Bal Gimnazjalistów
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Ani Mru Mru
  • Mini galeria 03
  • Krakus
  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Miss Fitness

Oni nam zaufali

kuchnia
ing
wbc
rossignol
permis
aaxe
wiewiorka
les delices