Dziś jest , imieniny obchodzą:

Marcowe święto zmęczonych pań

Dopiero co minęły walentynki i nasz wyjazdowy weekend firmowy, a już zaczęliśmy szykować się do obchodów 8 marca. Tym razem jednak kroiła się impreza całkowicie prywatna, bo szefowa wykosztowała się już na nasz wypad w lutym i nie planowała po raz kolejny sprawiać nam jakichkolwiek przyjemności. Zatem we własnym gronie, po części biurowym, po części przyjacielskim, urządziłyśmy sobie małą kobiecą posiadówkę.

 

Pomysł poddała mi moja dawna sąsiadka Irenka, z którą nie miałam jeszcze okazji spotkać się w tym roku. I ten fakt właśnie stanowił dla mojej przyjaciółki koronny argument przemawiający za tym, że trzeba koniecznie wygospodarować czas na – jak to określiła – jakąś małą babską bibkę. Praktycznie nie było szans, żeby powiedzieć „NIE”, gdy po godzinnej rozmowie telefonicznej Irenka ustalała dzień, miejsce i godzinę spotkania. Przez cały ten czas użalała się nad naszym kobiecym losem, brakiem czasu, zagonieniem, obłożeniem obowiązkami i problemami, z którymi musimy sobie na co dzień radzić. Zgadzałam się z nią w stu procentach, więc mimo pierwszej myśli jaką miałam, że sobotę wieczór powinnam spędzić w domu, powiedziałam, że będę i jeszcze przyprowadzę koleżanki z biura. Irenka była zachwycona. Uwielbiała organizować przyjęcia i lubiła się także bawić, więc była w swoim żywiole.

 

Zgodnie z obietnicą, udało mi się namówić na zabawę Wiolę Chudą jak Deska i Prawie Bez Biustu i Renatę o Szerokich Biodrach. Żabich Oczu nie zapraszałam, zaś Szefowej nie wypadało ściągać na prywatną imprezę. Każda z nas miała przynieść ze sobą coś do jedzenia i do picia, tak, żeby odciążyć główną organizatorkę przedsięwzięcia, czyli Irenkę, która użyczała nam swojego domu na czas kobiecego spotkania. Nie pomyślałyśmy jednak, żeby się umówić co do propozycji kulinarnych i zrobiło się śmiesznie, bo było pełno sałatek i deserów, a nikt nie pomyślał o chlebie i wędlinie.

Wszystkie przyniosłyśmy też alkohole, a żadna z nas nie zabrała ze sobą soku lub butelki wody. W efekcie, Irenka oddelegowała mnie do pobliskiego sklepu nocnego celem zakupu jakiegokolwiek pieczywa i napojów niewyskokowych. Udało mi się kupić jedynie chleb marokański, bo innego właściciel sklepu już nie miał, a także dwie butelki wody i dwa ostatnie soki.

Co do wędliny, to moja dawna sąsiadka, kobieta przedsiębiorcza i o licznych talentach, rozwiązała na stary sąsiedzki sposób. Zapukała do rodaczek mieszkających piętro wyżej z prośbą o poratowanie nas w potrzebie. Dziewczyny nie odmówiły, a w dodatku przyłączyły się do nas, bo nie miały nic lepszego do roboty w zimny i ciemny wieczór marcowy.

 

To niewielkie niedociągnięcie z prowiantem nie popsuło nam humorów. W sumie było nas więcej do zabawy, ploteczek, rozmów przy kieliszku wina i do... śpiewania. W połowie zabawy, która wcale nie była huczna, ze względu na obowiązujący już okres Wielkiego Postu, wzięła nas bowiem chęć do nucenia starych szlagierów i nowych przebojów. Jak która umiała, tak zaczęła wyśpiewywać w obojętnie jakim języku. Potem Wiola Chuda Jak Deska i Prawie Bez Biustu wpadła na pomysł, żeby urządzić konkurs karaoke, ale po kilku nieudanych próbach zrezygnowałyśmy z tego. Lekko podchmielona Zosia, koleżanka szkolna Irenki, zaproponowała z kolei zawody w robieniu głupich min do fotek. Zgodziłyśmy się i bawiłyśmy jak za dawnych czasów szkolnych. Śmiechu było co niemiara. Irenka aż pokładała się na dywanie, tak strasznie się chichrała z naszych wykrzywionych buzi i z własnej wielce głupawej miny, którą zrobiła do zdjęcia. Najlepsze jednak czekało nas na koniec...

 

Marianna – jedna z sióstr sąsiadek Irenki – rzuciła pomysł, by opowiadać anegdoty o otaczających nas mężczyznach: mężach, narzeczonych, partnerach, szefach, braciach itd. Do tego nie trzeba było żadnej z nas zachęcać dwa razy. Sypałyśmy jak z rękawa śmiesznymi opowiastkami o tym, jak niektórzy panowie pilnują dzieci i jakie wyprawiają cuda by zmienić pieluszkę bądź nakarmić malucha. Opowiadałyśmy z życia wzięte historie, jak nie dają sobie rady z opieką nad potomstwem, jakimi są bałaganiarzami i kucharzami przypalającymi nawet wodę na herbatę oraz tego typu podobne historie. Śmieszyło nas to ogromnie, zwłaszcza, że niektóre historie były naprawdę niewiarygodne. W dodatku, pokazywały jak my – słaba płeć – doskonale sobie radzimy z ogarnianiem wielu spraw jednocześnie i pracą na dwóch etatach: w domu i w firmie. Doceniłyśmy same siebie i to, co robimy na co dzień dla naszych bliskich. Wydaje się bowiem, że tylko my – kobiety – zdajemy sobie sprawę z tego, ile trudu wymaga wychowanie dzieci, które w dużej mierze na nas właśnie spada, prowadzenie domu, dbanie o zdrowie domowników i tak dalej bez końca. Równouprawnienie, o które walczyły nasze babki i prababki, dało nam prawo do pracy zawodowej, ale nie zdjęło z nas ciężaru domowych obowiązków, które wciąż w większości rodzin – nie czarujmy się - spoczywają właśnie na paniach.

 

Wszystkie te refleksje sprawiły, że trochę spoważniałyśmy na koniec imprezy, a niektóre z uczestniczek zabawy, upiły się na smutno i pozasypiały w fotelach i na kanapie, mimo że wcale nie chlały jak świnie. Przeciwnie. Znać o sobie dało całotygodniowe zmęczenie, które po dwóch – trzech lampkach wina uśpiło umęczone królewny pracujące siedem dni w tygodniu, bez wolnych niedziel i świąt. Jak niewolnice. Może to stwierdzenie to lekka przesada, ale sądzę, że warto z okazji Dnia Kobiet, zastanowić się, ile my - ta piękna słaba płeć – mamy obowiązków i zadań do wykonania każdego dnia. Ile trudu i serca wkładamy w zrobienie wszystkiego, co spoczywa na naszych barkach. A często dźwigamy ciężar ponad miarę: mąż pijak, samotne wychowywanie dzieci, opieka nad schorowanymi rodzicami, ciężka praca, by domownikom nie brakowało ani chleba, ani ptasiego mleka.

 

Dlatego warto świętować 8 marca i liczyć na to, że kwiaty, pączki i czekoladki zaczniemy dostawać znacznie częściej niż tylko na Dzień Kobiet. A do tego – jako drogocenny bonus – pomoc w domowych obowiązkach i zrozumienie, gdy wieczorem bolą nas głowy i nie mamy ochoty na miłosne igraszki lub gdy zasypiamy zmęczone na kanapie, jeszcze przed końcem odcinka ulubionego serialu...

Anna Karska

Polecamy

Ośmiu wspaniałych

„Co zrobić z dzikiem?” - podchwytliwo-dramatyczne pytanie postawiła polska blogerka mieszkająca w Belgii.

Czujesz, że urodziłeś się z mikrofonem w ręce, a nie miałeś jeszcze okazji tego udowodnić? A może przeciwnie, masz już pierwsze sukcesy za sobą i szukasz kolejnych doświadczeń? Zakochałeś się w polskiej piosence na wakacjach?

W świetle niedawnego ataku terrorystycznego na paryską redakcję magazynu satyrycznego „Charlie Hebdo”, podczas którego islamscy bojówkarze zabili z zimną krwią dziesięciu dziennikarzy i dwóch policjantów (a późniejsze wydarzenia w Paryżu przyniosły śmierć kolejnych pięciu osób), byliśmy w stanie zobaczyć jak społeczeństwa zachodnie solidaryzują się – na niespotykaną wcześniej skalę – z ofiarami tego tragicznego ataku. Twierdzenie, że to MY zostaliśmy zaatakowani, gdyż to ONI nie potrafią sobie poradzić z NASZĄ wolnością, a zwłaszcza wolnością słowa, jest nie tylko pocieszające, ale i umożliwia zbicie politycznego kapitału. Czy tak jest jednak w rzeczywistości?

Grudzień jest miesiącem, w którym – owszem – świętuje się sporo, ale głównie pod koniec roku. Żeby jednak nie pozostawić czytelników Nowinek bez uzasadnienia świętowania w dniach dzielących od Bożego Narodzenia publikujemy garść świąt nietypowych bądź nieznanych.

 

Powrót do pracy, i to na cały etat, prowadzenie naszego biura w pojedynkę z powodu braków kadrowych, a także dodatkowe obowiązki domowe sprawiły, że postanowiłam poszukać wsparcia w postaci pani sprzątającej.

Od 1963 r. w Opolu, każdego lata, organizowany jest krajowy Festiwal Piosenki Polskiej. Od 3 lat opolski oddział Wspólnoty Polskiej, którym kieruje od 2012 roku dziennikarka radiowa Halina Nabrdalik, organizuje Polonijny Festiwal Polskiej Piosenki.

Na mocy ustawy sejmu o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, zostało wprowadzone w Polsce nowe świadczenie w systemie wsparcia rodzin z potomstwem, tzw. świadczenie wychowawcze.

Rywalki czy przyjaciółki? Być może w środowisku ostra rywalizacja kobiet wcale nie musi być alternatywą? Praca, przyjaźń, kobieca solidarność, serdeczne relacje? Trudne, ale to możliwe…

 

Lekarze przekonują, że przyczyną jesienno-zimowych infekcji częściej jest przegrzewanie dzieci niż rozsądnie dawkowany chłód. Może więc warto wziąć przykład z rodziców dzieci z innych krajów. Brytyjczycy stawiają na zimne klimaty dla dzieci.

Reklama

Poczta kwiatowa
Radio Roza
niderlandia.org
polonia.be

Galeria

  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Mini galeria 03
  • Miss Fitness
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Mini galeria 04
  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Bal Karnawałowy 2011
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Koncert Budki Suflera
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Bal Gimnazjalistów
  • Krakus
  • Ani Mru Mru
  • Dzień Dziecka 2012

Oni nam zaufali

kuchnia
ing
wbc
rossignol
permis
aaxe
wiewiorka
les delices