Dziś jest , imieniny obchodzą:

Zero sanepidu!

Gościłem niedawno w centrum handlowym w Europie zwanej „Zachodnią” i wygląda ono nieco inaczej od tego, z czym mamy zazwyczaj do czynienia podczas wizyt w Polsce. Ta akurat ulica biegła przez ścisły pępek miasta, od rana do nocy okupowana jest przez jak najprawdziwszy targ warzywno-rybno-owocowy, zapachy i smrody mieszają się z gromkim pokrzykiwaniem przekupek zachwalających swoje produkty. I zero sanepidu na dodatek!

 

Centrum zaś mieści się w podziemiu i stanowi przedziwną mieszankę rozmaitych biznesów: kuchnia polska z pierogami, knajpa serbska, sprzedaż peruk z Nigerii, chińskie fajerwerki, litewski spożywczak z polskimi paprykarzami i szynką z Sokołowa, przemytnicy papierosów z Hiszpanii; słowem: tygiel, bulgoczący setką języków i zapachów. Zgłodniawszy zawiesiłem wzrok na długiej, oszklonej ladzie-podgrzewarce, nad którą wisiał napis: „wszystko za 6 euro”.
Znacie Państwo ten biznes: siadasz i jesz ile wlezie, dokładki możesz sobie brać tyle, ile żołądek pozwoli. Oczywiście, ,dodatkowo płaci się, jeśli klient nabierze za dużo, a potem chce wyrzucić to, co z rozpędu nałożył, ale nie zjadł. Zauważył moje niezdecydowanie firmowy naganiacz, zaraz mnie uprzejmie zaprosił do wnętrza, tacę wcisnął i już po chwili dymiła przede mną jakaś zupa, dołożyłem żeberka w ciemnym sosie, ziemniaki, kapustę. Zapłaciłem.

 

I tu już skończyły się uprzejmości, a na jaw wyszła rzeczywista funkcja pana naganiacza. Zastanawiałem się właśnie, gdzie mam usiąść, ale pan uprzejmie chwycił mnie za łokieć, skierował do stolika w kącie, choć wcale tam siadać nie chciałem.

 

Nic z tego, zaraz mi wytłumaczył, że upatrzony przeze mnie stolik czeka na jakąś, być może, zorganizowaną grupę i żebym nie marudził, tylko siadał i jadł jak już nabrałem i zapłaciłem.

 

I co, miałem się tarmosić? Ruch jak w ulu, lokal małogwiazdkowy, widziały gały co brały i gdzie kroki niosą. Westchnienie moje zanikło w gwarze, zginęło w zapachach, przepadło w smaku zaserwowanych – całkiem zresztą porządnych – potraw. Zaraz też nadeszła refleksja, że przecież to nic nowego, że mechanizm jest stary jak świat i powszechny w każdej bodaj kulturze: zwabić klienta, wykorzystać jego rzeczywiste bądź urojone potrzeby, skasować i...

 

I niech się buja, konsumuje i znika, bo następni idą.

 

Kłamstwa albo też nadinterpretacje obejmują całe uniwersum tak w Polsce jak i na tak zwanym „Zachodzie” i – bynajmniej – nie zawierają się w kulinariach. Seans w kinie, proszę bardzo, film zaczyna się pół godziny po czasie, bo przecież reklamy trzeba wcisnąć. Zmieniasz człowieku taryfę w telefonie, miała być obniżka, okazuje się, że płacić trzeba więcej, bo pohamowania w gadaniu nie miałeś.

 

Albo spójrzmy: rodzi się dziecko, świetlana przyszłość przed nim, ojciec z matką szczęśliwi, ale przychodzi dzień, młodzian rozwija skrzydła i niknie na horyzoncie, swoje własne życie odpala, tyle go widzieliście, nawet słuchać nie chce dobrej rady. Albo auto: kupione z krwawicy z roku na rok traci beznadziejnie na wartości; to, czym się wczoraj mogliśmy poszczycić, dziś staje się powszednie, a jutro zyskuje nazwę anachronizmu.

 

Teoria mówi, by się nie przyzwyczajać, żeby przyjąć jak najbardziej szlachetną i stylową postawę stoika, którego świat nie omami reklamą i czczą obietnicą. Tyle, że tak się nie da. Pełni temperamentu jesteśmy w każdej kulturze, targani sprzecznościami, uczący się na własnych błędach, rozkwitający przy radościach i satysfakcjach, a szarzejący przy porażkach.

 

Nie ma czegoś takiego jak posiłek za 6 euro z obsługą „jak z Hiltona”. Choć oczywiście życzę Państwu, by akurat w lutym, akurat na św. Walentego, udało się nam wszystkim połączyć wodę z ogniem. Że niemożliwe, że nie warto się łudzić? Bądźmy realistami, domagajmy się rzeczy niemożliwych!

Polecamy

Sezon wakacyjny można już oficjalnie uznać za otwarty, a to oznacza, że możemy się oddać czynnościom, na które zwykle brakuje nam czasu.

W poprzednim numerze „Nowinek” obiecałam Państwu relację z wystawy Vincenta Van Gogha zatytułowanej „Narodziny artysty”, którą aktualnie można podziwiać w walońskim mieście Mons. Relacji jednak, w dosłownym znaczeniu, nie będzie.

Na Zachodzie zwykło się mówić, że „swinging” wyszedł z mody tak samo, jak popularne w latach 70-tych koszule non-iron. Jednak ostatnimi laty – m.in.

Sylwester tuż, tuż, szafy pękają w szwach, a i tak kobiety stoją zazwyczaj przed odwiecznym dylematem, że nie mają co na siebie włożyć.

Zazwyczaj decydując się na ślub nie bierzemy pod uwagę rozwodu. Życie jednak pisze różne scenariusze i czasem po kilku czy nawet kilkudziesięciu latach okazuje się, że nasze drogi muszą się rozejść. Decydujemy się więc na rozwód.

Czy wy wiecie, że są na świecie takie kraje, gdzie ze śniegiem z chmur spadają Mikołaje?” – takimi oto słowami Święty Mikołaj powitał uczniów Polskiego Centrum Kształcenia im. Jana Pawła II w Brukseli w dniach 6 oraz 9 grudnia.

W związku z wejściem w życie nowej ustawy antyterrorystycznej, każda karta SIM musi zostać zarejestrowana i przypisana do danego klienta. Termin rejestracji upływa 1 lutego bieżącego roku. Kto nie zdąży przed tą datą zarejsetrować swojego numeru – straci go bezpowrotnie.

Wywiad z Dave Deruytter, Head of Expatriates & Non Residents ING Belgium

Czasami, z przyczyn od nas niezależnych, nie dostaniemy urlopu w terminie, który nas interesuje. Bardzo często też, nawet gdy bierzemy urlop, nie stać nas na dalekie zagraniczne wojaże.

Znaczki lojalnościowe – getrouwheidszegels/timbres de fidélité

Reklama

Poczta kwiatowa
Radio Roza
niderlandia.org
polonia.be

Galeria

  • Ani Mru Mru
  • Koncert Budki Suflera
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Bal Gimnazjalistów
  • Mini galeria 04
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Dzień Dziecka 2012
  • Krakus
  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Bal Karnawałowy 2011
  • Mini galeria 03
  • Miss Fitness
  • Bal Karnawałowy 2012

Oni nam zaufali

kuchnia
ing
wbc
rossignol
permis
aaxe
wiewiorka
les delices