Dziś jest , imieniny obchodzą:

PRL: Krwawe oblicza imperialistycznej kinematografii

– Aha, pamiętajcie: wyjeżdżacie do państwa kapitalistycznego, które może i ma tam jakieś swoje plusy, ale chodzi o to, żeby te plusy nie przesłoniły wam minusów! – nawoływał prezes Ryszard Ochódzki w nieśmiertelnym „Misiu” Stanisława Barei. Dziś w ramach cyklu o PRL: krwawe (jak się okaże w tekście) fascynacje filmowe.

 

Filmem, który wywarł niezatarte piętno na autorze, były m.in. „Korzenie”. Amerykańska produkcja przedstawiała przypadki murzyna Kunta Kinte, który przez białych handlarzy został wywieziony z rodzinnej Afryki i trafił do Stanów (południowych na dodatek). Na miejscu został pozbawiony swojego plemiennego imienia i obdarzono go imieniem Tobi. Przy pomocy siekiery pozbawiony został również części stopy, co było karą za próbę ucieczki i jednocześnie działaniem prewencyjnym.

 

Kolejne odcinki serialu przedstawiały milionom Polaków ucisk i nędzę Czarnych; ich wielopokoleniową walkę o wolność, godność i sprawiedliwość, którą w końcu chyba zresztą uzyskali. Rodzinna saga kończyła się bowiem na czarnoskórym profesorze amerykańskiego uniwersytetu, który właśnie przedstawia losy swojej rodziny. W Polsce serial bił rekordy oglądalności, a „ulica” zareagowała powtarzanym pokątnie wierszykiem: „Polak zwiesza nos na kwintę, musi żyć jak Kunta Kinte, a pan Gierek wszystko robi, żeby Polak żył jak Tobi”. 

 

W którymś odcinków jeden z niewolników tego rodu należy do białego hazardzisty. Białas ma świra na punkcie walk kogutów, żyje tymi walkami i dzięki nim. Niewolnik zaś ma smykałkę do hodowli i tresury ptaków – dochodzi do sceny, gdzie właściciel chłopca mówi mu: „Jeśli wygra nasz kogut, obdarzę cię wolnością!”. Widownia zamiera w oczekiwaniu na finałowe starcie ptaków. Nasz wygrywa, wygrywa, ale na koniec przegrywa i umiera zmasakrowany przez innego koguta zabierając jednocześnie w krainę kogucich wiecznych łowów marzenia o wolności dla swojego tresera.

 

(Tu dygresja – w czasach emisji tegoż odcinka autor dysponował przydomowym kurnikiem z kogutem w pakiecie. Podobną infrastrukturą i stosownym zawodnikiem dysponował kolega z klasy... wiele nie trwało, by powstał plan zorganizowania walk kogutów. Niestety, do zapowiadanej szeroko w klasowym kręgu hazardzistów walki nigdy nie doszło. Zawodnicy, niestety, nie mieli żadnego zrozumienia dla amerykańskiego stylu życia i po prostu – będąc jednocześnie silniejszymi od swych trenerów – nie dali się złapać, nie mówiąc nawet o wzięciu udziału w jakimkolwiek treningu). 

Jednakże postać niezłomnych czarnoskórych, jak się wydaje, nie zawładnęła zbiorową wyobraźnią zamieszkujących Polską Rzeczpospolitą Ludową białasów. Dla milionów Ameryka była wciąż krajem mlekiem i miodem płynącym, krajem niedostępnym i wiele wskazuje, że setki tysięcy, jeśli nie miliony, dobrowolnie zgłosiłyby się na jakikolwiek statek z gwiaździstym sztandarem i poddałyby się uciskowi w Nowym Świecie. Jednakże Polska Zjednoczona Partia Robotnicza, żeby być uczciwym - również administracja USA, miały zgoła inny pogląd na sprawę i rezultat jest taki, że do dziś swobodnie do tej Ameryki Polak wjechać nie może.

 

Serialem, który wzniecił większe nieco emocje była „Niewolnica Isaura” – film produkcji brazylijskiej. Była to pierwsza telenowela emitowana w polskiej TVP. Statystyki podają, że we wtorkowe wieczory Polska od morza po Tatr szczyty, pustoszała, a oglądalność serialu przekraczała 80% widowni. Przypomnieć należy: Isaura była niewolnicą na plantacji, ale taką bardziej białą, nie do odróżnienia w zasadzie. No i na dodatek była dobra, piękna, cicha, zaradna, mądra i czuła. Niestety, jej właścicielem okazał się zły i okrutny Leoncio, który chciał ją zniewolić i czci pozbawić.

 

W Polsce wyemitowano 15 odcinków i o ile autora pamięć nie myli – przez cały czas starał się ten Leoncio ją zniewolić, starał się, ale nic się nie wystarał, co pod znakiem zapytania stawiało zagadnienie rzeczywistej zależności niewolników na plantacjach trzciny cukrowej. W Polsce po emisji serialu przyszła moda na nadawanie urodzonym dziewczynkom spolszczonego odpowiednika imienia tytułowej bohaterki. Pojawiły się w Polsce Izaury, ale nie pojawili się Leoncjusze. Po wizycie w PRL-u aktorów: Lucelii Santos (Izaury) i Rubensa de Falco (Leoncia) niektóre Polki zaczęły nosić fryzury „na Isaurę”, co oznaczało włosy do ramion z przedziałkiem pośrodku.

 

Wszystko to jednak był, za przeproszeniem Szanownych Czytelniczek i Czytelników: pryszcz. Pryszcz w porównaniu z „Wejściem Smoka”, czyli z osobą Bruce’a Lee zwanym w niektórych podstawówkach Brus-Lejem. Tak zwane „karate” jeszcze przed emisją tego wiekopomnego dzieła było znane: emocje budziły pokazywane niekiedy w telewizji obrazy kogoś, kto „z karata” rozbijał deski, dachówki, względnie bryły lodu. Jednakowoż dopiero „Wejście Smoka” pozwoliło całym rzeszom nastoletnich Polaków odkryć w sobie życiowe powołanie.

 

W związku z tym, że „Polak potrafi”, wielu rodzimych adeptów walk dalekowschodnich odpuszczało sobie początkowe stopnie wtajemniczenia, uznając je za niegodne uwagi. Przydomowe rodzinne warsztaty i drewutnie rozbrzmiewały za to stukaniem i pukaniem – tam konstruowano nun-czako i śmiało uznać można, że niejedna, pozbawiona łańcucha, krowa weszła dzięki temu w szkodę.

 

W najmniejszych nawet miastach jak grzyby po deszczu wyrastały szkoły walki, grubą kasę zrobili przy okazji rzemieślniczy krawcy szyjący, z czego popadnie, stosowne białe portki i kubraki. Autor  niestety, nie dotarł do statystyk opisujących użycie nun-czako w pobiciach i napadach, ale bez przesady można zaryzykować twierdzenie, że były za czasów PRL-u ze dwa lata, gdzie sztachety pod remizą pozostawiane były we względnym spokoju podczas zabaw, dożynek i odpustów. Z kronikarskiego obowiązku: na fali owej fascynacji sztukami walk parę złotych zarobił aktor Piotr Fronczewski. „King Bruce Lee - Karate Mistrz”. Pamiętacie?!

 

                                      

Polecamy

Życie toczy się swoim biegiem. Czasem chcielibyśmy, by przyspieszyło, czasami nie nadążamy i czujemy się zagubieni. W innych momentach chcielibyśmy by zwolniło tak, żeby zatrzymać się w danym momencie na dłużej.

Nowy rok to czas na refleksję i na nowe postanowienia noworoczne typu „zrzucę kilka kilogramów, znajdę lepszą pracę bądź nauczę się nowego języka obcego”. Z własnego doświadczenia wiem, że bardzo często kończy się to niestety tylko na postanowieniach.

29 listopada w pięknym budynku Komisji Europejskiej przy Av. Beaulieu 5 na Auderghem odbył się już po raz kolejny świąteczny kiermasz organizowany przez charytatywne stowarzyszenie Femmes d’Europe.

 

Dni płatnego urlopu przysługują w roku kalendarzowym następującym po roku, w którym pracownik wypracował sobie prawo do urlopu. Aby otrzymać pełny ekwiwalent wakacyjny oraz pełną długość urlopu w roku 2014, należało przepracować cały rok 2013.

Od kilku lat mieszkam w Belgii i muszę się przyznać, że miałam zdecydowanie więcej czasu na zwiedzanie, kiedy przyjeżdżałam tu jako turystka. Dzięki temu poznałam liczne muzea i ciekawe miejsca w Brukseli, Brugii czy Gandawie.

Kocie kawiarnie cieszą się wielką popularnością na świecie, a do Europy moda przywędrowała wprost z Japonii. W Brukseli, na Rue Tasson-Snel 11, niedaleko Av. Louise, istnieje od 5 listopada 2014 r. niezwykła kawiarenka „Le Chat Touille”. Największą atrakcją są tu… koty.

Kiedy rozpoczyna się dyskusja na temat uzależnień, od razu przychodzą na myśl te najpopularniejsze, wśród których niechlubny prym wiodą alkohol, papierosy i narkotyki. Na ten temat napisano już tak wiele, że nie ma sensu powielać tych informacji.

 

23 lutego 1934 roku w największym brukselskim teatrze „des Galeries” mieszczącym się przy ulicy Koninklijke Sint-Hubertusgalerijen miała miejsce premiera sztuki pt. „Marie Dubas de la ville”.

Pewna wokalistka powiedziała mi kiedyś, że na ogół piosenka o miłości brzmi bardziej autentycznie kiedy śpiewa ją dedykując ją sobie. Czy to dlatego, że wkłada w jej wykonanie więcej emocji? Czy może trudniej nam powiedzieć „kocham” sobie, niż komuś innemu?

Gdyby kilka lat temu ktoś mi zaproponował spędzenie urlopu w Czechach, popukałabym go w czolo. Wszak nie ma tam ani morza, ani typowo południowoeuropejskiego letniego upału.

Reklama

Poczta kwiatowa
Radio Roza
niderlandia.org
polonia.be

Galeria

  • Bal Gimnazjalistów
  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Bal Karnawałowy 2011
  • Koncert Budki Suflera
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Miss Fitness
  • Dzień Dziecka 2012
  • Mini galeria 04
  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Krakus
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Ani Mru Mru
  • Mini galeria 03

Oni nam zaufali

kuchnia
ing
wbc
rossignol
permis
aaxe
wiewiorka
les delices